نمیدانم این چه سری ست که وقتی یک کارگردان موفق در یک کشور دیگر و به یک زبان دیگر فیلم میسازد اثرش بی رمق و خسته کننده میشود. اصغر فرهادی که بعد از سه گانه اش یعنی چهارشنبه سوری، درباره الی که هنوز و همیشه شاهکار است  و بعد از جدایی که آنقدر بی ادعا کارگردانی کرده بود که به یاد دارم در مصاحبه ای گفته بود من حتی فکر نمی کردم جدایی به اندازه درباره الی موفق شود، چرا دیگر شاهکار نساخت؟ شاید به خاطر همین بی ادعایی بوده که بدون هیچ ادایی هر آنچه واقعن در ذهن داشت به بهترین شکل به تصویر می کشيد. اصغر فرهادی وقتی در فرانسه فیلم ساخت آنقدر اسمش بزرگ شده بود که به جای روایت یک قصه جدید و نو، درگیر پیچیدگی های داستانهای قبلی اش بود، در ساخت و به وجود آوردن تعلیق و معما گم شد و به هر شیوه بود سعی داشت ادای خودش را دربیاورد که هنوز هم در هیچ کدام از آثارش موفق نشده است.

دقیقن مشابه همین موضوع برای کارگردان پرآوازه ژاپنی یعنی کورئدا رخ داده است. او قبل از این آثاری چون خواهر کوچک ما را ساخته بود که مخاطبش را به وجد می آورد.  آخرین اثر او اما اینچنین نیست.  در فیلم حقیقت که تنها فیلم غیر ژاپنی کارنامه اش است ذره ای از آن همه هوش و زیرکی به چشم نمیخورد.  داستان فیلم در ظاهر جالب است و دیدن اسم هنرپیشه ها آدم را ترغیب میکند هر چه زودتر به تماشای فیلم بنشیند‌. موضوع درباره یکی از ستاره های سابق سینما به نام فابیان (کاترین دونوو) است که به مناسبت انتشار کتاب زندگی نامه اش، دخترش (ژولیت بینوش) همراه با همسرش(ایثن هاوک) برای چند روز پیش او می آیند. کاترین دونوو که هنوز هم با اینکه پا به سن گذاشته، زیبا و دوست داشتنی است خوب و قوی بازی میکند. اما مشکل اینجاست که وقتی فیلم کارگردانی قوی و از آن مهم تر فیلمنامه منسجم نداشته باشد تلاش بازیگران هیچ کمکی نمیکند. حتی ژولیت بینوش که بازی اش همیشه بی نقص و درجه یک بوده انگار به حال خود رها شده و مثل همیشه نیست. ایثن هاوک هم که اصلن بود و نبودش در فیلم فرقی ندارد.

داستان مثلن میخواهد پیچیدگی رابطه مادر و دختری را که به خاطر عدم توجه از سوی مادر از همان کودکی به مشکل خورده بازگو کند. کارگردان انگار ایده های خوبی در ذهن داشته که به پختگی نرسیده است. انگار ایده های خام اولیه از هر طرف در فیلم پرت شده است. نه آن زندان پشت خانه معنی که باید داشته باشد را دارد، نه ماجرای سارا و نه آن لباس سیاهش! نه رستوران ژاپنی رفتن فابیان معنی دارد و نه ماجرای نمایش جادوگر شهر از و... هیچ کدام نشانی از زیرکی کارگردان ندارد.  انگار همه اینها ایده های جداگانه ای بوده اند که به زور به هم وصل شده اند. حتی آن صحنه ای که بعد از خروج از رستوران با آهنگ نوازنده های دوره گرد همه با هم در خیابان میرقصند هم بی معنی جلوه میکند... درست مثل صحنه های تئاتر وسط فیلم فروشنده فرهادی... خلاصه اینکه حقیقت از نظر من فیلم بدی ست که به شدت مرا یاد تلاش های فرهادی برای ساخت فیلمی شاهکار می اندازد. تلاشی که بی نتیجه می ماند...