درود بر  kurt steiner  عزیز که به یکی از شورانگیزترین ترانه های کارتون های نوستالوژیک ما اشاره کردید.

وه...که چه قدر اون لحظه ای که آدم برفی به قصد پروازبه آسمان می نگرد،هیجان انگیز است.

هیجان تصمیم گیری که همراهش بروم یا نه؟

پسرک دل به دریا ، نه ...دل به آسمان می زند!

دست در دست دوست رویاییش می دهد...

چه رویای پرهیجانی!

حس پرواز با دوست!

سفر به دور دست ها!

آهنگ ترانه حس پرواز را دو چندان می نمایاند.

ترانه می آغازد...

الحق که در این سکانس  پرواز رویایی، اگر جان ازکالبدمان بیرون برود،جای هیچ شگفتی نیست.

خوشبختانه نسخه ی اصلی و با کیفیت این کارتون فراموش نشدنی را سال ها قبل و به راحتی به دست آوردم و به یاد روزهای مقارن با کریسمس که قدیم ها تلویزیون پخش می کرد،تماشا کردم.

فقط شما را نمی دانم،ولی سفارش می کنم که  سکانس فوق الذکر  را در خلوت و تنهایی تماشا کنید:

در نظربازی ما بی خبران حیرانند

من چنینم که نمودم دگر ایشان دانند

                                                            ***

یک نکته ی جالب:

در حال جستجوی تصویری ، به 2 کارتون مرتبط با این برخوردم که برای خودم تازگی داشت.

https://www. y  o  u  t  u  b  e  .com/watch?v=1Rbiun3G0-Y

https://www.y  o  u  t  u  b  e  .com/watch?v=Jc-FI2zGsAs

تماشای این دو کارتون هم خالی از لطف نیست.

پاینده شاداب باشید.