دگرگونی‌های پر آشوب دوران کلاسیک بیشتر و بهتر از هر جای دیگری در موسیقی بتهوون بازتاب داده شده است.
بتهوون از آرمان‌های روشنگری باخبر شد؛‌ موسیقی هایدن و موتزارت را در بر کشید؛ انقلاب فرانسه را از دور برانداز کرد؛ شیفته‌ی ناپلئون گشت، اما بعد از او دلسرد شد و واپسین سال‌های عمرش را زیر سرکوب و فشارهای شدید سیاسی گذراند.
او که در جوانی نوازنده‌ای چیره دست و آهنگسازی خوش آتیه شمرده می‌شد، به سبب نارسایی شنوایی ناگزیر شد دست از اجرا بکشد و نخستین موسیقیدانی شود که تنها از راه آهنگسازی امرار معاش می‌کند.
او با آثارش سطح توقع شنوندگان و اجراکنندگان را بالا برد و در روند ساخت موسیقی دوران خود،‌ آنچه انتظار می‌رفت شنیده شود و ازشمند باشد را بازتعریف کرد.

موومان دوم از سمفونی شماره هفتم در لا ماژور او در بسیاری از فیلم‌های سینمایی بعنوان موسیقی متن به کار برده شده است.
به رهبری هربرت فن کارایان و اجرای ارکستر فیلارمونیک لندن:



Beethoven - Symphony No.7 in A Major, Op.92 - ll. Allegretto


پ.ن:
نقاشی بتهوون مربوط به 1804 میلادی است. اثری از دوست و نقاش غیرحرفه‌ای او ویلبرود یوزف مالر که بتهوون در سراسر عمر خود آن را از دیوار اتاقش پایین نیاورد.