ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست

بی بادهء ارغوان نمی باید زیست

این سبزه که امروز تماشاگه ماست

تا سبزهء خاک ما تماشاگه کیست

خواستم نوشته ام رو با یک رباعی از حکیم عمر خیام شروع کنم، دیدم این رباعی وصف الحال امشب ماست. آخرین شب پاییز است و آخرین یلدای قرن ! هوا سرد و در بعضی نقاط بارانیه و همهء اهل دلها میدونن که در این هوای سرد چه چیزی می چسبه، خیام هم بهش اشاره کرده: شراب ارغوانی !

البته ما اهلش نیستیما. منظورم از شراب همون شراب روحانی و نمازه. استغفرالله... 

اما گذشته از این حرفها، این روزهای تاریک و شبهای بلند هم بالاخره میگذره و خورشید سر میزنه. هوا تازه میشه و یه روز خوب میاد. این جبر زمانه است. من یقین دارم  همانطور که حضرت حافظ می فرماید:

نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد

عالم پیر دگرباره جوان خواهد شد

ارغوان جام عقیقی به سمن خواهد داد

چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد

پس تا اون روز، تنتون سالم، لبتون خندان و دلتون شاد باشه