ای کاش خیلی از داستان هایی که در فیلم ها اتفاق می افتاد به واقعیت تبدیل می شد و یا حداقل بازیگر آن نقش در زندگی اصلی خود نیز همچون فیلم عمل می کرد و به قواعد داستان در زندگی واقعی نیز پایبند بود...

چندی پیش فرصتی دست داد تا یکی از فیلم های رابین ویلیامز دوست داشتنی به نام چه رویاهایی که می آیند (What Dreams May Come ) را مشاهده کنم. فیلمی بسیار زیبا و لطیف با داستانی جالب و رویایی و البته پر از پیام های زیبا...

در بخشی از داستان رابین ویلیامز در تلاش است تا همسرش را که به خاطر از دست دادن دو فرزندش، مایوس و ناامید شده و حتی اقدام به خودکشی هم کرده، از تکرار مجدد این کار باز دارد. و حتی در صحنه ای دیگر تلاش می کند تا در دنیای دیگر او را از مصیبتی که بابت خودکشی به آن دچار شده نجات داده و از دنیای تیره و تار جهنم به بهشت برین هدایت کند.

با دیدن این صحنه بی اختیار به یاد مرگ رابین ویلیامز افتادم: خودکشی....

بازیگری که با هنرمندی تمام در نقشش فرو رفته و با جملات زیبا و تاثیر گذار در تلاش است تا همسرش را از خودکشی منصرف کرده وحتی بعد  از آن به خاطر این عمل نادرست رنج و خطر رفتن به جهنم را برای نجات او تحمل می کند، در زندگی شخصی و واقعیش اقدام به خودکشی می کند.

اینجاست که فاصله و مرز میان رویا و داستان با واقعیت های زندگی مشخص می شود. سینما برخی مواقع دنیایی رویایی است که با واقعیت های بی رحم زندگی فرسنگ ها فاصله دارد. دنیایی رویایی که فقط می تواند چند ساعتی بازیگر و تماشاگر را از دنیای واقعی به نقشی خیالی فرو ببرد و سرگرم کند. با تمام شدن هر فیلم آنچه که باقی می ماند زندگی است و غم ها و شادی ها و اتفاقات واقعی. واقعیتی که فرای هر داستان خیالی است. واقعیتی که در بسیاری از موارد سخت و هولناک است. درست مثل مرگ بازیگری که در دنیای واقعیش با آنچه که در فیلمهایش است به تضاد می رسد.. رابین ویلیامز شوخ و دوست داشتنی و خندان آنقدر افسرده می شود که برای رهایی از این افسردگی، خودکشی را انتخاب میکند...