لوئیس بونوئل و سبک سورئال هیچ وقت مورد علاقه من نبوده و نیست. بعد از دیدن فیلمهای زیبای روز و تریستانا به خودم قول دادم که دیگر هیچ وقت سراغ سینمای بونوئل نروم تا اینکه موضوع ملک الموت وسوسه ام کرد و چقدر هم تماشایش لذت بخش بود. ملک الموت شاهکار بونوئل است و هنوز هم از به یاد آوردنش لذت میبرم. از آن فیلمهایی ست که در آینده باز هم به سراغش خواهم رفت. نمیدانم این ایده بی نظیر از کجا به ذهن بونوئل رسیده که برخلاف بقیه فیلمهایش، موضوع عجیبش ملموس و قابل فهم است.

اما چند وقت بود تصمیم داشتم فیلم جذابیت پنهان بورژوازی را هم ببینم تا شاید لذت دیدن ملک الموت برایم تکرار شود تا بالاخره دیشب فرصتی دست داد و به تماشایش نشستم. اما امان از این بونوئل... تا یک ساعت صحنه های نامفهوم و بی معنی را تحمل کردم اما بالاخره صبرم تمام شد و فیلم را قطع کردم و با خودم گفتم چرا باید اغتشاشات و یاوه گویی های ذهن بونوئل را که مطمئنم هدفی جز روشنفکرنمایی نداشته، تحمل کنم! این بار واقعن با خودم عهد بستم سراغ سینمای بونوئل نروم. به جای این سینمای کسل کننده میشود بارها و بارها زندگی شیرینِ فلینی، شب و ماجرای آنتونیونی و...  را دید و لذت برد. از بونوئل همان ملک الموتش برای من بس است.