سلام

ببخشید من شناختی روی دوبلورهای ایرانی ندارم. ولی برای من جواب سوال تاپیک یک (بله) مشروط است.

به نظر من همونطور که یک نجار، دستفروش، معلم، دکتر و حتی دزد می تونند یک هنرپیشه موفق بشن یک دوبلور هم می تونه در قاب تصویر جا بگیره. هنر محدودیت نمی شناسه ممنوعیت هم نداره ولی فقط وقتی می شه یک آدم رو هنرمند نامید که یا با ذوق و استعداد ذاتی و یا با تحصیلات آکادمیک مربوطه در اون هنر یا فن سررشته پیدا کنه. البته در مورد دوبلورها چون رابطه شون با سینما تنگاتنگه تلاش بیشتری لازمه تا در نقش شون جا بیفتن و برای بیننده باورپذیر بشن.

فکر کنید در خارج که اکثر هنرپیشه ها، دوبلور هم هستند بیان بپرسند آیا موافقید بازیگرها صداپیشه هم باشند؟ بازم جواب من همون بله مشروط هست.

دو مثال از دو بازیگر و صداپیشه موفق هالیوودی بزنم که اتفاقا حدود چهل سال زن و شوهر بودند. هر دو هم در چند سایت معتبر سینمایی بطور انفرادی در لیست بدقیافه ترین هنرپیشه های موفق آمریکایی رتبه های خوبی دارند! این دو هنرپیشه محبوب، جوایز سینمایی و تلوزیونی زیادی هم برده اند:

دنی دویتو و رئا پرلمن

نمونه صداپیشگی دویتو روی چند شخصیت انیمیشنی

نمونه صداپیشگی پرلمن روی چند شخصیت انیمشنی

بنابراین شما چه زشت، زیبا، کوتاه، بلند، و چه دکتر، مهندس، فضانورد، دوبلور و حتی شاه و ملکه کافیه یکی یا هر دو فاکتور لازم یعنی استعداد و تحصیل رو داشته باشید، اون وقت هرکس اکت شما رو ببینه لذت می بره و می گه چه هنرپیشه خوبی!

دیالوگی در فیلم دوقلوها Twins با بازی آرنولد و دنی دویتو هست جاییکه دویتو با اشاره به قد و قواره و شکل شمایل حضرت آرنولد می گه: توی تقسیم ما هرچی ژن خوب بوده مال تو شده و من آشغال ژنتیکی هستم!

ایشون بقول خودش یک پسماند ژنتیکی بود اما هنرپیشه خوبی شد و اتفاقا دوبلور خوبی هم از آب دراومد.