با سلام به همه‌ی دوستان عزیز و احترام به نظراتتون، من هم نظر خودمو عرض می‌کنم. به نظر من صداپیشه‌ها اگه خوش‌تیپ یا زیبا (آقا و خانوم) هستن و به دیده شدن علاقمند، چرا که نه. ما هم از دیدنشون لذت می‌بریم. اما اگه نیستن - و این هیچ ایرادی نداره؛ چون، هنرهای دیگه‌ای دارن - شایسته نیست که خودشون و چشم بیننده رو اذیت کنن. بهتره به همون هنر صداشون ادامه بدن و دمشون هم گرم.

مثالی که "منصور" خان از آقای "خسروشاهی" عزیز زد، دقیقا از همون‌هاییه که می‌شه حدس زد تو کدوم گروهه. با تموم ارادتی که به این بزرگوار داشته و دارم، ایشون فتوژنیک نیستن و هر آدمی خودش بهتر از تموم دنیا می‌دونه که زیبا هست یا نه. دوستان، لطفا فلسفی‌ش نکنید و از نسبی بودن و اینا نگید؛ چون، درنهایت انتخاب آره یا نه‌ست و نمی‌شه یه نفر به طور نسبی وارد قاب تصویر شه! بگذریم.

یا مثلا خود من وقتی دهه‌ی 60 "عصرانه" رو می‌شنیدم، از "داریوش کاردان" زیباترین تصویرها رو تو ذهنم ساخته بودم؛ اما، وقتی دهه‌ی 70 اومدن تو شبکه‌های مختلف، اون تصویرها همه فروریختن! زنده‌یاد "عرفانی" هم همین طور! موهاشونم که رنگ می‌زدن، بیشتر رو مخ بودن!

برعکسش ولی، بسیار لذت بردم از دیدن تیپ و بازی‌های "والی‌زاده"ی عزیز تو یه سریال قبل از انقلاب. البته، سنم قد نمی‌ده و تو اینترنت دیدم.

یا بازی خوب جناب "طهماسب" تو "مرگ تدریجی یک رویا".

چرا؟

پاسخ رو بالا عرض کردم: چون خوش‌تیپ بودن و بیننده در دقایق اول فقط و فقط شیفته‌ی تیپ و چهره می‌شه. بگذریم که خیلی زود زیبایی چهره کنار می‌ره و دنبال هنر فردیم؛ اما، اون جلب اولیه، فقط به واسطه‌ی تیپه و بس.

ممنون از توجهتون.