حرف حساب این فصل کتاب این بود که خیلی وقته دیگه نمیشه دنیا رو به دو گروه کشورهای پیشرفته و عقب مونده تقسیم کرد. نسبت به پنجاه سال پیش خیلی کشورها به هم نزدیک شدن. وضعیت زندگی توی مصر الان از سوئد پنجاه سال پیش خیلی بهتره

پیشنهاد نویسنده اینه که از این به بعد کشورها رو برحسب درآمدشون به چهار گروه تقسیم کنیم. سطح یک میشه فقر مطلق و سطح چهار میشه رفاه. هر کشور رو هم با میانگین درآمد افرادش در روز می سنجه.

سطح 1 : زیر 2 دلار در روز

سطح 2 : زیر 8 دلار در روز

سطح 3 : زیر 32 دلار در روز

سطح 4: بالای 32 دلار در روز

و توصیفی هم از کیفیت زندگی در این سطوح ارائه میده که خلاصه اش میشه شکل زیر:

البته مخاطب اصلی کتاب جامعه سوئد هست که خیلی هاشون فکر می کنند بجز اروپا بقیه دنیا در بدبختی کامل به سر می برند! و حرف اصلی نویسنده اینه که نه اینجوری نیست! فقط نصف دنیا در بدبختی کامل به سر می برند!!!

خوندنش برای من که فکر می کردم ایران یکی از بدترین جاهای دنیاست خیلی ناامیدکننده بود به جای امیدبخش. چون با این توصیفات دیدم که ایران تازه سطح 3 محسوب میشه (حداقل قبل از گرونی دلار)

4 میلیارد نفر دارن توی سطح 1 و 2 زندگی میکنند که واقعا وحشتناک هست. ولی خب حداقل دونستنش باعث شد که ببینم انقدر هم شرایط بد نیست. حداقل در مرکز کشور. وگرنه حاشیه نشینان که همون سطح دو محسوب میشن که برای پیدا کردن آب آشامیدنی هم کلی بدبختی باید بکشند.

نهایتا در انتهای فصل سه دلیل عمده برای این تمایل غریزی برای در نظر گرفتن شکاف میان کشور بررسی شده که عبارت هستند از:

1- مقایسه میانگین ها:

با مقایسه میانگین درآمد های کشورها شاید اختلاف بین کشورها زیاد به نظر برسه ولی وقتی نمودار کل درآمدها رو با هم مقایسه کنید می بینید که نمودارها اشتراک های زیادی دارند. اینجوری اگه نگاه کنید اون شکاف کمرنگ میشه توی ذهن آدم

2- مقایسه اکستریم ها:

با توجه به این که رسانه اصولا اوج بدبختی ها رو نشون میده ما خیلی وقت ها اکستریم های کشورهای بیچاره رو می بینیم و با کسانی که توی کشور خودمون (سوئد) دیدیم مقایسه می کنیم و فکر می کنیم شکاف خیلی زیاد هست. در حالی که توی یک کشوری که ما (سوئدی ها) بهشون میگیم بدبخت هم جاهایی با سطح رفاه بالا هست

3- نگاه بالا به پایین:

برای کسی که توی سوئد زندگی می کنه به خاطر نگاه بالا به پایین همه غیر از خودش فقیر محسوب میشه مثل کسی که از بالای برج به بقیه نگاه می کنه و همه رو کوتاه تر می بینه... ولی باید اختلاف ها و سرعت رشد رو هم در نظر گرفت

خلاصه این بخش کمابیش همین بود