این ویژگی شون واقعا قابل تحسین هست ولی در عین حال برای من سخته ارتباط گرفتن باهاش

توی همه کارهاشون وسواس عجیبی برای احتیاط و دقیق بودن دارند که از نوعی احساس مسئولیت اجتماعی ناشی میشه. مثالی که خیلی توی ذهن من مونده روزی بود که تخته وایت بورد که روی میز بود کم کج شد و نسبتا آروم به کمر یکی از همکاران خورد. برای من اتفاقی کاملا عادی بود و حتی بی تفاوت به کاری که داشتم می کردم ادامه دادم.

ولی برای بقیه انگار قیامت شده بود! فوری جلسات فوق العاده برگزار شد جهت ریشه یابی فاجعه رخ داده و جلوگیری از تکرار احتمالی. جلساتی موسوم به five why که اشتباه رخ داده رو تا پنج لایه بررسی می کرد که البته از پنج تا هم فراتر می رفتند دوستان. جلسات طولانی بود و همون طور که عرض کردم این دوستان عاشق همچین موقعیت هایی هستند. الان یک موضوع به شدت جدی داشتند برای بحث کردن. بعد از چکش خوری فراوان جمع بندی جلسه چیزی شبیه به این بود

-  تخته افتاد

- چرا؟

- چون بدون احتیاط روی میز گذاشته شده بود

- چرا؟

- چون به دیوار فیکس نشده بود

- چرا؟

- چون این تخته رو برای جاهای مختلف استفاده می کرد

- چرا؟

- چون همه اطاق ها مجهز به تخته نیستند

- چرا؟

- چون بودجه تجهیزات آفیس صرف کارهای دیگه شده بود

- چرا؟

- چون مسئول تجهیزات آفیس مسئولیت های دیگه هم داره و به نظرش اونا مهم تر رسیده

و نتیجه این میشد که از این به بعد این مسئولیت به فرد دیگری واگذار شود!

البته ناگفته نماند هر کدوم از این چراها وارد شاخه های دیگه ای هم میشد که روی هر کدوم از شاخه ها بحث های مفصلی میشد تا شاخه اصلی تشخیص داده بشه.

همونطور که گفتم خیلی قابل تحسین هست ولی از طرفی کسل کننده هم هست برای کسی که توی کشوری بزرگ شده که تک چرخ زدن موتوری ها پدیده ای عادی محسوب میشه. استفاده از پیکان به جای نیسان. رانندگی در حالت خواب آلودگی. خارج شدن ریل از قطار. و انواع مختلفی از خطاهای انسانی

واقعا فکر نمی کنم انقدری که ما بخاطر کج شدن یک تخته وایت بورد بحث کردیم و مسئول عوض کردیم بخاطر هیچ کدوم از اون اتفاقات توی ایران جلسات ریشه یابی برگزار شده باشه

در زمینه کار تخصصی شون هم همینجوری هستند. حدود پنجاه درصد زمان لازم برای انجام هر کاری رو قبل اضافه بر اون صرف بررسی جوانب مختلف اون کار می کنند. کارهایی که انقدر ساده به نظر می رسند که فکر می کنی همون لحظه میشه انجام داد. ولی این پنجاه درصد رو به شکل یک سرمایه گذاری نگاه می کنند که می تونه از دوباره کاری جلوگیری کنه و نهایتا به نفع شرکت خواهد بود. نمونه های این دوباره کاری ها توی ایران انقدر زیاده که لازم نیست اشاره ای بکنم

اما نتیجه اون جلسات میشه یک سری داکیومنت که بحث جداگانه می طلبه. به زودی خواهم نوشت