درود متقابل به شما

 منم سریال وست ورلد رو دنبال می کنم. فصل اولش خیلی خوب بود، ورود انسانها به دنیایی شبه انسانی و به رخ کشیدن این پیام که اگه موقعیت جور باشه یک انسان می تونه از بدترین حیوان هم رفتاری رذیلانه تر بکنه. بعد که فهمیدم اقتباس از یک فیلم قدیمیه کمی تو ذوقم خورد. با یک جست و جو در کافه شانسم زد و مطالبی درباره فیلم رو اینجا پیدا کردم.

به عقیده من فصل دوم به زیبایی قبل نبود. البته از اینجا به بعد با برعکس شدن موضوع، سریال همچنان تماشاچی رو دنبال خودش میکشونه. اما فصل سوم نظر شخصیم اینه که زیادی فلسفیش کرده بودند. کمی کسالت آور بود، بعلاوه پر از پیام منفی که تلقین کنه دنیای فوق مدرن آینده تیره و تار و خشنه. شاید یکی از جذابیتهای بصریش برای من تقابل دو زن زیبا در کل فصل بود که تمایزشون در قالب قهرمان و ضد قهرمان یه جاهایی واقعا سخت می شد: ایوان ریچل وود در نقش دلورس ابرناتی و تندی نیوتون در نقش مِیو میلی

اما جذابیتهای دیگر این سریال حضور کمرنگ و پررنگ دو هنرمند ایرانی در وست ورلد است. پیمان معادی که نقش کوتاهی در چند اپیزود بازی کرده و دوم استاد رامین جوادی آهنگساز ایرانی الاصل که در کارنامه تابناکش موسیقی سریال هایی چون بازی تاج و تخت و فرار از زندان رو داره. موسیقی شنیدنی پیچیده و پرفراز و نشیب سریال کار ایشونه که در تیتراژ آغازین گوش رو نوازش می ده و دل رو به تپ و تاپ می اندازه و مغز رو به اندیشه وامیداره.