بی شک درگذشت رابین ویلیامز حادثه ای بسیار تاسف برانگیز برای عاشقان سینما و طرفدران او بود. بازیگری که با نقش آفرینی در فیلم های مختلف سال های سال اهالی سینما و عاشقان فیلم را شیفته خودش کرده بود.

من هم به مانند خیلی از عاشقان فیلم و سینما، اولین باری که چهره رابین ویلیامز را دیدم در فیلم جومانجی بود. فیلمی که پخش آن از تلویزیون در آن زمان برای خودش انقلابی بود. صدای نازنین استاد جلال مقامی و بازی دل انگیز رابین ویلیامز در کنار هیجانات ناشی از داستان فیلم باعث شد تا نام و چهره اش در ذهنم باقی بماند و به دنبال فیلم های دیگرش باشم.

وقتی بازی خارق العاده اش در خانم داتفایر را دیدم، دیگر عاشقش شده بودم.  اما آنچه که تصویری اسطوره ای از او برایم ساخت و مرا مرید خودش کرد، بی تردید نقش آفرینی خیره کننده اش در فیلم زیبای انجمن شاعران مرده بود. نقش معلمی به نام جان کیتینگ که خاص بود و دوست داشتنی و ساختار شکن. نقشی که انگار برای رابین ویلیامز نوشته شده بود. با آن لبخندهای جادویی، انرژی های مثبت و البته حرف های زیبا....

این فیلم را بدون رابین ویلیامز نمی توان تصور کرد. اوست که با بازی هنرمندانه اش به شخصیت و کاراکتر جان کیتینگ روح می بخشد و مارا همانند دانش آموزان آن مدرسه سنتی با قوانین خشکش، شیفته خودش می کند. با آن کارپه دیم ها و دم را غنیمت شمردن ها... با آن حرکات عجیب و غیر منتطره اش مثل پاره کردن صفحات کتاب هایی که برای کادر آموزشی حکم کتاب مقدس را دارند... با شکستن قوانین و بالا و پایین پریدن روی میزهای کلاس و البته تشویق و ترغیب دانش آموزان به شکستن انحصار ها و چارچوب های خشک آموزشی... در نهایت مانند بسیاری از حوادث و اتفاقات او نمی تواند یک تنه در برابر این ساختار شکنی مقابله کرده و قربانی اعتقادات و قوانین سخت و پوچ مدرسه می شود. اما آنچه که برایش به عنوان یک دستاورد می ماند لحظه پایانی فیلم است، در جایی که کمرو ترین و بی اعتماد به نفس ترین شاگرد کلاس در تکریم او انقلاب کرده و به احترام ناخدا و کاپیتان خود بر روی نیمکت کلاس می ایستد تا ثابت کند که تعالیم او اثربخش بوده اند. این بهترین قدردانی از معلمی است که به خاطر اندیشه هایش تاوان اخراج شدن از مدرسه را داده است. ناخدا ناخدای من پیامی است از طرف معدود شاگردانی که جان کیتینگ به آنها قدرت ابراز وجود را داده است. جان کیتینگی که رابین ویلیامز او را به زیبایی باور پذیر کرده است.... ای کاش رابین ویلیامز هنوز زنده بود، با همان تبسم های جادویی و البته آرامش زیبایی در چهره اش همیشه نمایان بود. روحش شاد...