سه شنبه ها با موری

چندی پیش فرصتی دست داد تا سری به یکی از شعبه های شهر کتاب تهران بزنم. قصد داشتم برای دخترم کتابی بخرم. همینطوری که مشغول دیدن کتاب ها بودم سری به بخش رمان های بزرگسالان زدم و چشمم به کتاب سه شنبه ها با موری افتاد. بی اختیار کتاب را برداشتم و پس از تورقی کوتاه آن را خریدم. تنها چیزی که از رمان در ذهنم مانده بود، فیلمی بود که سال ها پیش از شبکه دوم سیما دیده بودم و البته هیچ چیز به جز اینکه جک لمون بزرگ در آن نقش آفرینی کرده، در خاطرم نمانده بود. هفته ها طول کشید تا فرصت مطالعه کتاب برایم فراهم شود. اما وقتی شروع به خواندنش کردم دیگر نتوانستم از آن دل بکنم و تا انتهایش را خواندم. اگر چه داستان کتاب کوتاه بود اما پر از  نکات جالب توجه و ارزشمند در مورد زندگی و مسائل مختلف آن بود. به راستی در این روزهای پرمشغله و پر از پیشامدها و حوادث روزمره که همه درگیرش هستیم، بسیاری از ما از واقعیت های زندگی و اینکه چرا و با چه هدفی در حال به اصطلاح زیستن هستیم، غافل مانده ایم. نکته به نکته حرف های موری نشان دهنده راه صحیح و درست زندگی و قدر دانستن موقعیت های موجود در آن است. اینکه در زندگی عشق بورزیم و از زندگی در زمان حال لذت ببریم نه در زمانی که گرد و غبار پیری بر چهره و جسممان نشسته و منتظر فرا رسیدن مرگ هستیم...

خواندن کتاب بهانه ای شد تا فیلم سه شنبه ها با موری را نیز ببینم. اقتباسی نسبتا وفادارانه به کتاب در یکی از آخرین نقش آفرینی های جک لمون در جلوی دوربین. یک فیلم تلویزیونی که مانند کتاب ساده اما گویا و پر نکته بود. روزهای آخر زندگی موری با آخرین سال های زندگی جک لمون همراه شده بود تا عملا یک هم ذات پنداری عجیب و دوست داشتنی رقم بخورد. یک نقش آفرینی بی نقص و زیبا از جک لمون در نقش پیری مرشد به نام موری که آخرین جایزه عمر هنری اش را برایش به ارمغان آورد. در کنار این دو باید نام عزیز زنده یاد منوچهر نوذری را هم اضافه کنم تا این مثلث تکمیل شود. آخرین باری که زنده یاد نوذری به جای جک لمون صداپیشگی کرد تا وداعی خاص با کسی داشته باشد که یک عمر در نقش های مختلف به جایش صحبت کرد.

متاسفانه نسخه دوبله موجود با توجه به جرح و تعدیل های سیمایی های عزیز بر روی نسخه اصلی چهل تکه بود، اما همان هم گنجینه ارزشمندی است که از صدای ماندگار زنده یاد نوذری برجای مانده است. جالب اینکه هیچ نسخه زیرنویس فارسی از این فیلم پیدا نکردم و برایم جای علامت سوال ماند که چنین فیلم ارزشمندی چرا اینقدر مهجور مانده است...