فرخنده باد بر همگان مقدم بهار

باز کن پنجره ها را که نسیم

روز میلاد اقاقی ها را جشن میگیرد

و بهار

روی هر شاخه  کنارِ هر برگ

شمع روشن کرده است

...

همه ی چلچله ها برگشتند

و طراوت را فریاد زدند

کوچه یکپارچه آواز شده است

و درخت گیلاس ، هدیه ی جشن اقاقی ها را

گل به دامن کرده است

...

بازکن پنجره ها را ای دوست

هیچ یادت هست که زمین را عطشی وحشی سوخت ؟

برگ ها پژمردند ، تشنگی با جگر خاک چه کرد ؟

هیچ یادت هست توی تاریکی شب های بلند

سیلی سرما با تاک چه کرد ؟

با سر و سینه ی گلهای سپید ، نیمه شب باد غضبناک چه کرد؟

هیچ یادت هست؟

...

حالیا معجزه ی باران را باور کن

و سخاوت را در چشم چمنزار ببین

و محبت را در روح نسیم

که در این کوچه ی تنگ ، با همین دست تهی

روز میلاد اقاقی ها را جشن می گیرد

خاک جان یافته است ، تو چرا سنگ شدی ؟

تو چرا اینهمه دلتنگ شدی ؟

باز کن پنجره ها را

و بهاران را باور کن ...