آقای محمد عبادی نیز پر کشیدند. ایشان چه صدای زیبایی داشتند. جنس صدایشان منحصر به فرد بود. راستش حتی اگر تیپ گو بودنش را نادیده بگیریم ساده صحبت کردنشان نیز صفایی داشت.

اما چرا؟

چرا کسی که با آن صدای منحصر به فرد می توانست نقش اول گوی فیلمها و سریالهای متعدد باشد تنها با چند نقش ماندگار مانند تسوکه در سفرهای کومون و بشوگ در لوک خوش شانس و چند مورد دیگر به یاد بماند.

او یکی از دوبلورهای کارتون خاطره انگیز دوقلوهای سرنوشت هم بود و از ابتدا تا پایان همراه گروه دوبله بود اما نقش ثابتی نداشتند و به جای چندین شخصیت در تیپ های مختلف به زیبایی صحبت می کردند. ایشان معمولا نقش مکمل گوی برجسته ای بودند که بسیاری از اوقات به چشم نمی آمدند.

او نقش اصلی سریال تعقیب طولانی را در کنار زهره شکوفنده دوبله کرده بود. او نیز می توانست مانند بسیاری از همکارانش سالهای بعدی را بدرخشد اما ...

صدای او در آثاری چون تیزپا, اسکیپی , باخانمان و پانزده پسر همچنان آرامش را تداعی می کند.

ایشان تازه از این دنیا رفته اند اما هنر دوبله سالها بود که او را کم داشت.

ای هنرمند بزرگ یاد و خاطره ات همیشه با مردم مخصوصا دهه شصتی ها خواهد ماند.

روحش شاد.