دیروز به کافه فکر می کردم.به روزهای خوش و قشنگی که در اینجا داشتم.عصرها که از سر کار به منزل می امدم ،میپریدم پشت کامپیوتر و مطالب کافه را می بلعیدم.حتی مژه هم نمیزدم

چقدر یاد گرفتم از دوستان اهل دوبله...یاد بانو می افتم با آن قلب مهربانش..همشهری ام بود و هوایم‌را در اوایل ورود داشت..

پدرام نازنین که هرقدر از خوبی اش بگویم کم است..بهزاد ستوده ی نازنین و بدقلق که از دوبله بازان فکور کافه بود..کاپیتان اسکای جنگنده

محمد دوبله که چقدر نازنین است این پسر..ایرج عزیزی که هنوز نمی دانم وجود خارجی دارد یا نه ولی دوست داشتنی است!

بروبیکر که عزیز دل ما بود و در یک دوره ستاره کافه بود..با قلمی شیرین و نگاهی زیبا به هنر بویژه دوبله

سروان رنوی عزیز که هیچگاه نه از ما رشوه گرفت و نه چیزی خواست!

جناب کلاسیک هم که همچون نامش دور و کلاسیک بود ولی اوضاع را تحت کنترل داشت!

اگر بخواهم‌از یک یک دوستان نام‌ببرم نوشته به درازا می کشد

همه ی کافه ایها را از صمیم قلب دوست دارم و همیشه از اینکه یک عضو کوچک از این‌محفل هنردوست هستم برخود می بالم

و این را قاطعانه و البته صادقانه می گویم که هرگز و هرگز کافه کلاسیک را با هیچ جا عوض نمی کنم وآن را خانه اولم می دانم

سلامت و تندرست باشید