باز هم تعليق و تماشاگري كه از شخصيت هاي داستان جلوتر است اما همچنان آدرنالين خونش بالا مي رود.  هيچكاك بار ديگر به ما ياد آوري مي كند كه اولا هيچ وقت كاملا نبايد به پايداري وضعيت اميدوار بود و ممكن است  يك سفر عملي و تفريحي ساده به ماجرايي مرموز بين المللي تبديل شود. دوم اينكه منتظر تاوان گناهاني كه انجام مي دهيد باشيد مثلا اگر همسرتان را از فعاليت هاي هنري محروم كنيد به جايي مي رسيد كه تنها راه نجات پسرتان از مرگ اين باشد كه همسرتان در حضور جمعیت آوازي بخواند.

موسيقي متن در آثار هيچكاك هميشه پررنگ است اما اين بار نقش موسيقي در ايجاد تعليق در فيلم تشديد شده است. برنارد هرمان شخصا حاضر مي شود و اركستر را در سالن آلبرت هال رهبري مي كند و دوريس دي كه به شدت هدايت شده بازي مي كند، در جمع اشرافي سفارتخانه لالايي پيش پا افتاده اي را كه از عشق مادرانه اش ناشي مي شود، با سوز و گداز مي خواند. جيمز استوارت  سرگشتگي و جستجو گري سرگيجه را با چاشني طنز بيشتري در مي آميزد. طنزي كه در سكانس حضور در كارگاه تاكسيدرمي به اوج خود مي رسد. در اين سكانس مطابق معمول بهترين استفاده از آكسسوار انجام مي شود و شير و پلنگ و اره ماهي خشك شده  هم به جستجو گر و پرسشگر ما حمله مي كنند.