من به شخصه از آن دسته انسانهایی نیستم که معتقد هستند برای تماشای یک فیلم دست کم وجود یک اسم بسیار مطرح در بین عوامل آن اثر الزامی است. چرا که بارها برای من پیش آمده، فیلمی با کلی ستاره های شناخته شده و عوامل حرفه‌ای حرص مرا در آورده است و برعکس فیلمی که کوچکترین ادعایی هم نداشته، لحظات شیرینی را برای من رقم زده است. چرا که ساختار فیلم برای من حرف اصلی را می زند. اگر فیلمی با بهترین کیفیت، سبک آن با سلیقه من جور نیاید، دیگر جنبه ها نیز ارزششان را برای من از دست می دهند.

یکی از این تجربه های رضایت بخش فیلم تلویزیونی ساقدوش محصول ۲۰۰۶ به کارگردانی داگلاس جکسون است. داگلاس جکسون کهن سال که دیگر این روزها فیلم سازی را کنار گذاشته است و به نظر می رسد در دوران بازنشستگی به سر می برد، نه آلفرد هیچکاک است، نه برایان دی پالما و نه دیوید فینچر. اما دلهره و تعلیق را به خوبی می شناسد و از آنها استفاده درستی می کند. دست کم بعضی از فیلم هایش ارزش تماشا کردن را دارند و ساقدوش قطعا یکی از آن هاست.

این فیلم داستان زن میانسال دوست داشتنی را روایت می کند که همیشه به نزدیکانش نیکی فراوان می کند. او حتی سالها از زندگی خود زده است تا مراقب مادر بیمارش باشد و تا زمان مرگ مادرش با وی می ماند. وقتی خواهرش در تصادف ماشین جانش را از دست می دهد، به خانه شوهر خواهرش نقل مکان می کند و به مدت دو سال از فرزندان خواهر مرحومش که دختری نوجوان و برادر کوچکترش است، مراقبت می کند، اما آنچه همه از آن بی اطلاعند اینست که وی تا وقتی دوست داشتنی است که دیگران قدرش را بدانند و البته تعریفی که او از قدرشناسی دارد، بسیار متفاوت تر از تعریف اطرافیانش است. این خصلت از قبل در درونش بوده است و در نتیجه کسی از راز گذشته او چیزی نمی داند.

لیندا پورل که بازیگر شناخته شده ای در بین بیشتر مردم آمریکا است، بازی درخشانی را از خود ارائه داده است. او هم دوست داشتنی است و هم بسیار خطرناک و در هر دو حالت نیز باور پذیر جلوه می کند.

این فیلم از آن دسته آثاری نیست که بخواهد با خونریزی و کشتار در بیننده دلهره ایجاد کند. شخصیت پردازی حرف اصلی را می زند و بیشتر احساسات درونی و گاه اعمال موذیانه کاراکترهاست که دلهره و تعلیق ایجاد می کند و نه خشونت آنها.

یکی از خصوصیات  داگلاس جکسون این است که نه مدت زمان فیلم را بیهوده هدر می دهد و نه آنقدر شتاب زده عمل می کند که جایی برای شخصیت پردازی کاراکتر هایش نماند. او داستان را یک دست پیش می برد و در لابه لای آن نیز کاراکتر ها را به شکلی کامل معرفی می نماید.