آقا حامد ! خربزه زیر بغل ما نذار . مقاله مجله 24 هم بدک نیست .

من مقالات دوبله ای و مقاله آقای جعفریان ( کُتِ چرم آمریکایی ) رو پسندیدم.

جالبه آقای رضایی گفته که در انتخاب دوبلورها چیزی که بیشتر براش اهمیت داره نزدیک بودن شخصیت و خلق و خوی دوبلور با شخصیتی هست که قراره به جاش صحبت کنه و نزدیک بودن تُن صدا در مرحله دوم اهمیت قرار داره.

در جایی با ناصر طهماسب در مورد دوبله شخصیت فرمانده کسلر مصاحبه شده و البته معلومه که مصاحبه از پشت تلفن و در موقعیت نامناسبی انجام شده چون بی حوصلی از حرف های آقای طهماسب مشخصه و خیلی از جاها ایشون گفتن که چیزی به خاطر ندارن. جالب ترین جای مصاحبه جایی است که از ایشان پرسیدن که جالب ترین چیزی که از شخصیت کسلر به یادشون مونده چیه که استاد طهماسب گفته : اینکه کسلر بعد از هر بازجویی ، دست هاشو می شست . ( بدون اینکه حتی به طرف دست زده باشه ! )

ظاهرا بیشتر مصاحبه شوندگان هم گفتن که شخصیت محبوبشون بعد از کسلر ، سرگرد راینهارت  هست. آقای رضایی ( مدیر دوبلاژ ) کار هم گفتن که عمدا آقای کاملی رو برای این نقش قرار دادن چون کاملی هم مانند راینهارت از یک درد مزمن رنج می برد و مانند او زخم خوره بود.

مقاله آقای جعفریان در مورد دلایل استقبال از این سریال در آن زمان جالب و خواندنی است. اینکه در آن روزگار قحطی قهوه و مواد غذایی لوکس ، ما شیفته غذاهایی که در کافه کاندید به مشتریان می دادند شده بودیم. و یا در نبود زنان زیبا در تلویزیون آن زمان شیفته نوتالی زیبا و مرموز شدیم و در نبود کُت های شکیل با دیدن کت چرمی سرگرد راینهارت حسابی ذوق می کردیم. و از نظر روانشناسی هم دلیل آورده که چرا ما با اینکه ایوت  هم زیبا بود کمتر او را دوست داشتیم . او گفته که لیزا دائما فرمان می داد و  و عصبانی می شد و این باعث نوعی دافعه در او شده بود. ما سابقه او را می دانستیم و چون پدر و مادرش کشته شده بودند ما احساس می کردیم که کارهای او از روی کینه و انتقام است . در مورد مونیک هم غر و لند هایش به آلبر رو را از محبوبیت دور کرده بود . اما نوتالی کم حرف بود. سابقه اش مرموز بود و همین او را جذاب می ساخت.