بی شک اینگرید برگمن یکی از اسطوره های تاریخ سینما است که به سبب نقش آفرینی های بی بدیلش توانسته کاراکترهای بیاد ماندنی و ماندگاری را در تاریخ سینما خلق کند. با نگاهی به مهمترین نقش آفرینی های او در فیلمهایش و قرار گرفتنش در کنار بازیگران مشهور دیگر می توان به این موضوع مهم پی برد: الزای دوست داشتنی در کازابلانکا و در کنار بوگارت، ماریای زیبا در کنار گری کوپر در فیلم زنگها برای که به صدا در می آید، پائولای مظلوم در چراغ گاز و همراه با شارل بوایه، دکتر پترسون جذاب فیلم طلسم شده در کنار گریگوری پک، آلیسیای وفادار به کری گرانت در فیلم بدنام، آناستازیای زیبا در کنار یول براینر در آناستازیا و سایر فیلمهایی که برگمن توانسته کاراکتری جذاب و دوست داشتنی را با قدرت و هنر بازیگریش خلق و خاطره ساز کند، اما... با وجود این همه توانایی و خلق این همه کاراکتر، برای بسیاری از دوست دارنش برگمن فقط الزاست، همان الزای دوست داشتنی که ناگهان وارد کافه ریک در کازابلانکا شده و با دیدن سام از او می خواهد تا آهنگ خاطره انگیز همچنان که زمان می گذرد را بنوازد. برای همه برگمن دوستان او همان الزایی است که ریک با دیدنش در یکی از بهترین صحنه های تاریخ سینما به شدت جا می خورد. برگمن هنوز هم همان عاشق زیبا و دوست داشتنی است که باید بین عشق و سرنوشت یکی را انتخاب کند. همان الزایی که بر سر دوراهی احساسات و واقع بینی گیر افتاده است. همان الزایی که همه دوست دارد تا در پاین فیلم متعلق به ریک بشود و البته نمی شود! همان الزایی که در واپسین وداع با چشمانی اشکبار و صورتی بهت زده تسلیم سناریویی می شود که ریک برایش تعیین کرده و او باید با غلبه بر تمام احساسات و عشق درونی اش به سرنوشت واقع بینانه اش بیندیشد و عمل کند. برای همه ما هنوز هم برگمن همان الزاست...