با سپاس از دوست تازه کافه , جناب ناصر ؛

ضمن تایید بخشی از نوشته ها , در این مورد نکاتی باید مدنظر قرار گیرد:

شرایط امروز جهان و فرهنگ و تمدن مردم این زمان را نباید با شرایط هزار سال پیش سنجید.

در قدیم دولت ها از منابع مالی محدودی برخوردار بودند و مانند امروز درآمدهای مالیاتی گمرکی و نفتی و هزار رقم درآمد دیگر وجود نداشت. بنابراین شاهان و سلاطین تنها یک راه برای قوی تر کردن حکومت خود داشتند و آن گسترش هر چه بیشتر قلمرو  بود. طبیعتا هر چه جمعیت و خاک بیشتری زیر سلطه داشتند می توانستند مالیات و خراج بیشتری بستانند و پایه های فرمانروایی خود را قوی تر کنند. برای گسترش قلمرو هم حدی قائل نبودند. تا جایی که در توان داشتند جنگ می کردند تا بیشتر به دست بیاورند.

گذشته از اینها , در جنگ و ستیزها رسم بر این بود که اگر شهر مورد حمله , تسلیم نمی شد یا باعث تلفات زیاد می شد , فرمانده به تلافی این عمل و شاید برای تسکین رنج سربازانش , دستور غارت شهر را می داد و این کار یک روال عادی در حنگ ها بود که بد شمرده نمیشد. آنها انتقام از دشمن را به هر روش مجاز می دانستند و این در فرهنگ جنگاوران نهادینه شده بود. البته رسوم پهلوانی و جنگ های تن به تن هم وجود داشت اما در جنگ های بزرگ به کار نمی آمد.