شکواییه بانو " پرنسس آنا " برای بسیاری از کسانی که آنرا خواندند، فارغ از اینکه آنرا لایک کردند یا نه، مانند دمل چرکینی بود که سرانجام برای هر کسی سر باز می کند.

در ابتدا این را بگویم که برای تک تک سلیقه هایی که در این کافه جمع شده اند، احترام قایل هستم. بنابراین این نوشته، نه نقد سلیقه فرد یا افرادی به خصوص، بلکه فقط بیان افکار است.

فارغ از فیلم هایی نوستالژیکی که در زمان کودکی از تلوزیون تماشا کرده ام و حالا عطش یافتن و دیدن دوباره آنها بلای شیرینی شده و به جانم افتاده اند، مدت طولانیست که فیلم می بینم ولی خودم را اصلا حرفه ای این کار نمی دانم.

دوستی دارم که زمانی شغل جالبی داشت، به گفته خودش " ضربدر زن ویدیو کلوپ " بود! همان شغلی که " رضا شفیعی جم " در نقش " هژیر " در سریال طنز " این چند نفر " داشت. شبی که در ویدیو کلوپ او بودم فردی میانسال آمد و سوالی پرسید : آقا فیلم " آخرین قطار گان هیل " رو هم داری ؟

دوستم جواب داد " نه! الان نداریمش. اون فرد گفت: من اون فیلم رو تو سینما دیدم، سینما اسکوپ! چه فیلمی بود آقا ! من از اون موقع به این ور سینما نرفتم!

بعد از اینکه اون فرد ویدیو کلوپ را ترک کرد، دوست من رو به من گفت : این آدم رو دیدی ؟ این آدم سینما براش همون موقع تموم شده دیگه! ...

بله سینمای کلاسیک به 100 دلیل جذاب و دوست داشتنی است ولی آیا با پایان دوران سینمای کلاسیک، سینما نیز تمام می شود؟ فکر نمی کنم پاسخ منصفانه به این سوال مثبت باشد.

از طرف دیگر سرگرم کردن مخاطب فقط یکی از کارکردهای سینماست. این که ما پس از کار روزانه و انجام همه امور زندگی، شب هنگام دوست داریم فیلمی را تماشا کنیم که حالمان را خوش کند، ذهنیت مشترک بین ما و افراد بسیار دیگریست، ولی واقعیت این است که بعضی فیلم ها ساخته می شوند تا ما را به فکر فرو ببرند، حال ما را بد کنند! بعضی فیلم ها ساخته می شوند تا تلخی زیادی را به کام ما بریزند واقعیتی را مانند سیلی به صورت  ما بزنند و عذرخواهی هم نکنند!

زمانی در سینما رسم بر این بود که نقش منفی در پایان فیلم به هر صورتی باید به سزای اعمال ننگینش می رسید، ولی بعد از مدت زمانی، که کوتاه هم نبود کارگردانانی این شجاعت را پیدا کردند تا رویه را تغییر دهند، زیرا واقعیت اینست که چنگال عدالت هر چند تیز است ولی هر گناهکاری را به دام نمی اندازد. برای نمونه می توانم فیلم " جایی برای پیرمردها نیست " به انگلیسی " No Country For Old Men " را  مثال بزنم. شخصیت پردازی نقش منفی این فیلم آنقدر لج درآر است که خدا می داند و در پایان نیز مجازات نمی شود.

مثالی دیگر، موجودی! به نام " دیوید کراننبرگ " در این دنیا زیست! می کند که با دیدن بعضی از فیلم هایش ممکن است به فروش تلویزیون خود در سایت شیپور اقدام کنید! ولی همین کارگردان در فستیوال کن جایزه یک عمر دستاورد هنری می گیرد.

واقعیت این است که سینما فقط التماس های اسکارلت اوهارا به اشلی نیست. فقط حسرت ازدواج نکرده " دینی " با " باد " در شکوه علفزار نیست و فقط شمشیر نوری آناکین اسکای واکر هم نیست.

سینما ابزاری ست برای درآمد زایی کمپانی های فیلم سازی، کارخانه ایست برای شکل دادن به شخصیت مخاطب، وسیله ایست برای توجیح اشغال یک کشور، راهیست موثر برای تبلیغ دین و مذهب و ... سینما را نمی شود در یک خط تعریف کرد. سینما لطیف، خشن، زیبا، زشت، صادق و دروغگو و خیلی مفاهیم دیگر است که خود بهتر می توانید نام ببرید.

" مصطفی عقاد " کارگردان سوری الاصل سینمای آمریکا، که دو فیلم بلند " پیغام " که در ایران به نام " محمد رسول الله ( ص ) " به نمایش درآمد و فیلم " شیر صحرا " که در ایران با نام " عمر مختار " پخش شد،را کارگردانی کرد، به دلایلی مجبور به پذیرش حمایت مالی از سوی " معمر قذافی " حاکم سابق لیبی، شد. او در بخشی از خاطراتش نقل می کند : زمانی که در هواپیما در کنار قذافی  نشسته بودم به من گفت : من هزینه ساخت 2 تا 3 فیلم را سالیانه از فروش نفت در بودجه کشورم وارد می کنم و تو آنها را بساز. من در پاسخ گفتم : ساخت فقط یک فیلم خوب در سال آسان نیست چه برسد به 2 یا 3 فیلم. سپس قذافی به من گفت می دانم ولی تو نیز بدان که سینما قوی است، قدرت سینما حتی از تانک نیز قوی تر است !

همین کارگردان درباره ساخت فیلم " شیر صحرا " که به زندگی " عمر مختار " مبارز معروف لیبیایی که بر علیه استعمار ایتالیای فاشیستی جنگید، می گوید : هیچ مشکلی از نظر بازسازی آن دوران نداشتیم زیرا " موسیلینی " عادت داشت از همه کارها و اقداماتش فیلم تهیه کند. او به خوبی به قدرت سینما در سیاست و کشور گشایی واقف بود.

سینما شما و من را به بازی می گیرد، حداقل کاری که می توانیم انجام دهیم اینست که با انتخاب فیلم مناسب، خوب بازی کنیم.