بعد از تحولات سال 1357 در ایران، تغییرات زیادی در نوع، کیفیت و کمیت برنامه های رادیو و تلوزیون ایران رخ داد. در آن روزگار تلوزیون در انتخاب و پخش آهنگ ها و موزیک هایی برای فواصل بین برنامه ها مشکل داشت. ممیزی، گریبان همه نوع موسیقی را گرفته بود و چون برداشت های سلیقه ای از موسیقی در بین تصمیم گیرندگان رواج پیدا کرده بود، نوعی سردرگمی ایجاد شده بود.

در این بین، تنها نوع موسیقی که مورد تایید همگان قرار گرفت و بطور گسترده ای، در یک برهه زمانی چندین ساله، هم از رادیو و هم از تلوزیون پخش شد، " موسیقی کلاسیک " بود.

دوستانی که آن دوران را به خاطر دارند، به یاد می آورند که در فاصله بین برنامه ها و در تیتراژ های آغازین و پایانی برنامه ها و حتی گاهی در برنامه ای که هیچ ربطی به موسیقی کلاسیک نداشت، از آن استفاده می شد. " مسابقه علمی " که با حضور 3 داور صورت می گرفت یکی از این برنامه ها بود. در هنگام پخش تصاویر سوال های مربوط به شیمی یا فیزیک، این نوع موسیقی میهمان گوش بیننده بود.

سالها از آن روزها و شب ها گذشته است ولی حداقل تاثیری که این اقدام سازمان صدا و سیما بر روی آن نسل از مخاطبانش داشت، این بود که زیبایی موسیقی کلاسیک را در دل آنها برای همیشه ماندگار کرد. اغراق نیست اگر بگوییم هنوز پس از بیش از 30 سال، شنیدن قطعه ای از این نوع موسیقی اصیل ما را به مانند برگ سبکی اسیر باد، با خود به آن دوران می برد. پس...

این لذت را از خود دریغ نکنیم، به " موسیقی کلاسیک " بیشتر گوش دهیم.