[/quote]

دوست عزیزم " شارینگهام ".

خودمون باشیم. دوست ندارم تصویری ایده آل از افراد به اصطلاح " خارجی " توصیف کنم هر چند که نیستند ولی در ابعادی از زندگی درک بهتری دارند . به عنوان مثال از سنین جوانی اقدام به جمع آوری مثلا " تمبر " یا  "عکس بازیکن راگبی یا بیسبال " و یا هر چیز دیگری که دوست دارن میکنن . حتی اونهایی که منازل بزرگتر دارن اسباب بازی های دوران کودکی رو نگه می دارن . سوال اینجاست که چرا ؟

چرا یه مرد 50 ساله باید هنوز اسباب بازی های کودکیش رو نگه داره و هر چند وقت یکبار مرتب و تمییزشون کنه ؟

چون همه اینها بخشی از زندگی و خاطرات اون فرده و دیگران هم این رو می دونن. در ایران عزیز ما به نظر من بنا به دلایل فرهنگی شما اگه یاد دوران کودکی یا نوجوانی خودتون کنید از سوی دیگران به " بچه بودن " و یا " عقب تر از سن بودن " متهم می شین . در صورتی این احساسات بخشی از زندگی همه ماست و اتفاقا خیلی هم مهمه که اگه کسی احساس نیاز می کنه بهش پرداخته بشه . خانم دکتر رادیولوژیستی که همسر و 2 فرزند هم داره روزی بهم گفت : من عاشق کارتون هستم ولی تو رو خدا به کسی نگین !

به هرحال خوشحالم که این انیمیشن خاطره انگیز گمشده شما هم بود.

و اما ...

شاید امروز یکی از روزهای خوش شانسی شما باشه :

انیمیشن " چشم تنگ دنیادار " ساخته " نورالدین زرین کلک " محصول سال 1361 تقدیم به شما :

http://www.aparat.com/v/aNdGs/%DA%86%D8%...http://www.aparat.com/v/aNdGs/%DA%86%D8%B4%D9%85%D9%90_%D8%AA%D9%86%DA%AF%D9%90_%D8%AF%D9%86%DB%8C%D8%A7%D8%AF​%D

اگه همونه که دنبالشی از دیدنش لذت ببر .

[/quote]

               ***

صد سلام و هزاران تشکر از شما دوست عزیز

البته که امروز ،روز خوش شانسی من است ،آن هم به خاطر حضور پرمهر رفیق همدلی چون شما

 انیمیشن چشم تنگ دنیا دار را با حسن توجه شما ،دریافت کردم.واقعا ممنونم.

     ***

به مصداق مثل معروف: «شنونده ، گوینده را به سر ذوق می آورد. »

بنده ،یک انیمیشن دهه شصتی را به یاد آوردم که چند قسمت جداگانه داشت.

مردی که یک هشت پای دست آموز داشت ،همیشه به خاطر بازی گوشی های آن هشت پا ،به دردسر می افتاد.پایان همه قسمت ها این گونه بود:

مرد،با خشم و عصبانیت ،هشت پایش را دعوا می کرد ،سپس پاهای دراز و نواری آن جانور را به هم گره می زد و مثل یک زنبیل ! در دست می گرفت و می رفت.