دوستان بزرگوار این سوال واقعن ذهن بنده رو هم مشغول کرده که چرا اساتید کلکسیونر تمایلی به افشای آثار نایاب خود ندارند.

در اختیار داشتن فیلم های ایرانی پیشگام (همچون افسونگر، هفده روز به اعدام....) از لحاظ ارزش تاریخی ارزشمند خواهد بود،  ولی باید توجه کنیم ذات فیلم خارجی دوبله شده همانند یه حلقه از فیلم گمشده مک سنت یا نقاشی از سزان ارزش جاودانه نخواهد داشت و تاریخ انقضا دارد.

باور بفرمایید برای ما سودا زدگان و خاطره بازان بزرگ شده با صداهای ماندگار مقوله دوبله از اساس حائز اهمیت به شمار میاد به نظرتون آیا نسل آینده واقعن اهمیت و وزنی برای صدای فارسی فیلم ها قائل خواهد شد که حضرات بخوان بابت داشتن نسخ نایاب دوبله در مجموعه خود ارزش گذاری کنند.پخش دوبله اول پدرخوانده که اینطور همه ما را به وجد آورد آیا پنجاه سال دیگه اهمیتی برای کسی می داشت؟

بهتره مجموعه داران عزیز تا زمانی اشتیاق مخاطبان فعلی دوبله برقراره هم ارزش آرشیو خود را به نقد تبدیل کرده و هم باقیات صالحات از خود به جا بگذارند.

به شخصه امروز برای شب شکارچی، سرگیجه، غرامت مضاعف، بعضیا داغشو دوست دارن....حاضر به صرف هزینه حتی گزاف هم هستم ولی آیا فرزندان من و شما اهمیتی قائل خواهند بود برای شنیدن صدای مرحوم نوذری و بانو رفعت در نقش اسکاتی و مادلین؟