دستی از هزار دستان کم شد.

آرزو داشت یکهویی بیفتد و بمیرد مانند پدرش. همینطور هم شد و در رختخواب بیماری نمرد.

عمری پربار و خوب داشت. 83 سال پر فراز نشیب در عرصه هنر تاتر - سینما و تلویزیون.
کم حاشیه بود و فروتن. فرانسه را بهتر از فارسی صحبت می کرد. قرار بود به رسم خانوادگی دیپلمات شود
اما حوادث ملی شدن صنعت نفت و مصدق و 28 مرداد مسیر زندگی اش را به سمت هنر کشانید.
گفته بود با اینکه هنوز شوق زندگی دارد و آرزوهای بسیار , اما از مرگ هراسی ندارد.
وصیت کرده بود بعد از مرگ روی سنگ قبرش بنویسند:  آمدم , دیدم , رفتم

در هزاردستان , رضا خوشنویس او را از مرگ قریب الوقوع خبر داد و گفت بگریزد اما
او گفت به کجا ؟ نمی توان گریخت. تسلیم سرنوشت محتوم شد تا اینکه غلام عمه ضربتی
بر  قلب او زد و آن قلب تپنده و مهربان  , سرانجام  دیروز  از تپش ایستاد.

استاد داوود رشیدی همواره در تاریخ سینمای ایران زنده خواهد ماند.