RAMPAGE (capital panishment)

بر خلاف گفته هایم ، ناپرهیزی کردم و قسمت دوم این سری وحشیانه را هم دیدم . بر خلاف قسمت قبلش، مضامین پر مغز تری داشت . حرف برای گفتن داشت . سیاسی بود و رُک . نقدی بود واضح بر سیستم سیاسی حاکم بر آمریکا . نمیدانم چطور میشود که فیلمسازان آن ور آب بعضی وقت ها اجازه پیدا میکنند که به حکومت فحش بدهند . برای ما که قربانش بروم اگر به یک گربه در فیلمی متلکی گفته شود ، فردایش گربه های کشور تجمع اعتراض آمیز برگزار میکنند چه برسد به آدمیزادش .

اما کارگردان طوری فیلم را روایت کرده بود که حرفهای درست و صادقانه شخصیت اصلی فیلم ، در پشت وحشیگری اش FADE شود .

انگار خود کارگردان هم از حرف زدن میترسیده است و به سبک (بهلول) حرف حق زده .

به گونه ای که هم گفته باشد و هم نگفته باشد .

آرتیست فیلم استدلال های درستی داشت ولی اعمال نادرست زیادی از او سر میزد .

فیلمی بود با چاشنی اومانیسم . عمیق که می نگریستی ایراد فلسفی کم نداشت . تناقض کم نداشت .

ولی برای یک فیلم درجه B با بازیگران ناشناخته ، قابل قبول و تأمل بر انگیز بود.

از MAD MAX خیلی سر تر بود . از لحاظ مضامین و نه جلوه های ویژه