جناب زاپاتا کاملا حق با شماست . اول اینکه اون شور و حرارت تو صداهای دوبله دیگه هرگز تکرار نخواهد شد . دوم اینکه صداهای مخصوص به نقش پیرمرد یا پیرزن ( در نقش قهرمان داستان ) ،  متاسفانه خیلی کم و حتی نایابه .

قبلا با خودم می گفتم شاید یکی از دلایل موفقیت های دوبلورهای قدیم ما این بود که فیلم های شاهکار ( چه در بعد حماسی وچه در بعد احساسی ) و قهرمان های واقعا درگیرکننده ی بیننده و داستان های زیبا و ... به دوبلورهای عزیز انگیزه ی زیادی برای صداگذاری میداد و دوبلورها صرف نظر از حرفه ی خود ، چنان به نقشی که گویندگی اون رو بر عهده داشتند علاقمند میشدند که انگار خود اون ها این نقش رو بازی می کنند ، با اون نقش همذات پنداری می کردن و خلاصه برای اون نقش سنگ تمام میزاشتن  . صدای عالی زیر نظر استادان کاربلد و دلسوز در کنار فیلم های زیبا .

ولی خب به قول شما همون فیلم ها رو هم اگر بخوان الان برای صداگذاری مجدد در اختیار سرپرست گویندگان بگذارن برای انتخاب دوبلور برای بعضی از نقش های خاص از بین نسل جدید دستشون تو پوست گردو می مونه .

منتها حرف من اینه که چاره ای نیست . یا باید کم کم قید صنعت دوبله رو در کشور بزنیم و فقط دل خوش کنیم به این صداهای شبیه به هم که شاید چارچوب های دوبله رو بخوبی بشناسند و رعایت کنند ولی اثری از ماندگاری درصدای اون ها وجود نداره و  یا اینکه با یک فراخوان عمومی در سرتاسر کشور برای همه ی رده های سنی ( حتی بالای 50 سال ) توسط پیشکسوت ها و استادان دلسوز در این امر ، به کشف صداهای متفاوت و با انگیزه و  پرورش اون ها برای یک تحول در این صنعت بپردازند.

این حرفی که گفتم یک مصداق عالی رو به عینه سه سال پیش در یکی از طرف حساب های شرکت ما که یک مرد حدودا 50 ساله بود دیدم . که صدای واقعا برجسته و متمایزی داشت . طوری که طبق گفته ی خودش بارها و بارها بهش توصیه کرده بودند که از این صدای خودش استفاده کنه ولی خود اون شخص فقط عاشق تجارت بود و بس ! . غرض این بود که بگم پناسیل برای دوبله در کشور هنوزهم فراوونه . منتها انگیزه ای برای پیگیری این حرفه ی هنری در خودشون نمی بینن.

  حال و هوای سابق که دوباره بر نمی گرده ولی میشه به جای دست روی دست گذاشتن و تماشای نابودی دوبله ی اصیل خاص کشورمون  ، به طریقی این صنعت رو احیا کرد . ( چیزی شبیه به معجزه ! )