.

.

.

اين نقاشي در منابع فارسي موجود نيست يا دست كم من نديده ام،در منابع خارجي هم نام نقاش را نتوانسنم پيدا كنم.

ولی به دلیل علاقه ی زیادی که به این اثر داشتم خواستم تا آن را به اشتراک بگذارم.

ظاهرا این اثر یک نقاشی اسلامی عرفانی است وآن دو شخص هم مولوی و شمس هستند.

نقاشی بیان کنده ی این تفکر است که با علم و دانش نمیتوان از عشق(معنوی)سر در آورد.

حافظ می گوید:

بشنوی اوراق،اگر هم درس مایی

که علمِ عشق، در دفتر نگنجد

و یا

حدیثِ عشق که از حرف و صوت مستغنی است

به نالهِ دف و نی، در خروش و ولوله بود!

برخی حدیث عشق را می خواهند با حرف سخنرانی و وعظ بفهمند(آن هایی که پریشان هستند)،اما باید این حدیث را(جدای از تجربه ی شخصی) از فهم ،فهمید.

+++++++++++++

.

.

.

.

مدتی پیش به صورت اتفاقی یک مقاله در ویکی پدیای انگلیسی دیدم با موضوع"نقاشی های آدولف هیتلر" نقاش این اثر  آدولف هیتلر است.جملات کوتاهی از مقاله را هم که گمان میکردم مهم باشند (به صورت مضمونی و احتمالا دارای اشتباه)ترجمه کردم تا اینجا قرار دهم.

آدولف هيتلر رهبر حزب نازي در آلمان قبل از اينكه يك سياستمدار باشد يك نقاش بود.

او آثار بسياري از خود را در وين و در بين سال هاي (1913_1908) براي امرار معاش فروخت،اما او موفقيت چنداني در نقاشي به دست نياورد.

برخي از آثار او پس از (ww  II) كشف شد و به ارزش  ده ها هزار دلار در مزايده ها فروخته شد.

معروف ترين معلم او(Rudolf von) بود.

او در آثارش بيشتر به طبيعت،محيط زيست و معماري مي پرداخت.

او در كتاب خود توضيح داد كه هدفش در جواني تبديل شدن به يك هنرمند حرفه اي بوده است.

هيتلر دوبار(سال هاي 1907و 1908) در آزمون ورودي آكادمي هنرهاي زيبا(وين)شركت كرد و رد شد.

هیتلر در سال 1939(پيش از آغاز جنگ جهاني) به سفیر بریتانیا نويل هندرسون گفت:"من یک هنرمندم و نه یک سیاستمدار".