من با نظر مريم خانم مخالفم.
از زمانی که فيلم های ايرانی بدون صدای دوبلورها شدند من ديگر رغبتی به تماشا ندارم.
هنوز هم فيلم های آبگوشتی قديم را به عشق شنيدن صداها نگاه می کنم.

مرحوم حاتمی که خودش حکايتی داشت با عشقش به دوبله.

ولی اصولا مگر اين روزها فيلم هايی قابل قياس با کارهای تقوايی و حاتمی ساخته می شود که بايد نگران دوبله اشان باشيم؟ مگر ديگر ايرج ناظريان و مقبلی وجود دارند؟

این روزها همش توی حال و هوای ناصر طهماسب می باشم. شدیدا تحت تاثیر مقاله دوستان در مورد حاتمی و صحبت های طهماسب می باشم.
چه عظمتی دارد صدایش چه قدرش هنرشناس و هنرمند است. هم تکنیک دارد هم ذوق.
مدتی است که دارم فکر می کنم اگر زمانی فیلم در مورد صادق هدایت ساخته شود فقط و فقط صدای طهماسب می تواند برابر با صدای هدایت باشد. داستان های هدایت را با صدای طهماسب در ذهن بخوانید می فهمید چه می گویم.