با تشکر از همه دوستان

دست همگی درد نکنه

لذت بردم

با کسب اجازه از اساتید بزرگوارم...

والا در زمینه وجود دانش عمومی و اختصاصی مترجم چه در زمینه زیر نویس و چه در زمینه دوبلاژ که شکی نیست. اجازه بدهید یکی از آخرین شاهکارها را برای شما بگم شاید هم شنیده باشید... یا اقلا بعدا بشنوید...

چندی پیش کانال مووی 24 فیلم اسپکتر جیمز باند را پخش کرد با دوبله فارسی. که البته من درباره دوبله آن مطلبی کوتاهی درج کردم اما قضیه ترجمه برایم جالب بود!

جدا از ماجرای همیشگی نوشیدنی ها... جایی جیمز باند برای ادامه تحقیقش میره اتریش... اما میشنویم که گفته میشه استرالیا!!!!

مثل تلفظ بیجینگ بجای پکن. باعث تاسفه واقعا

من از مترجم به اندازه کافی تعجب کرده ام! چون ایشان احتمال زیاد گوشی ترجمه میکرده! و فیلم را اصلا ندیده!!!

تعجب بیشتر من از دوبلور محترم و مدیر دوبلاژ محترمتر هست!!! نمی بینند که فضا کوهستانی و برفیه؟؟!! تو استرالیا این فضا وجود داره؟؟؟!!!!

اما

در زمینه زیر نویس مدت زمانی که ما متن را باید بخونیم و درک کنیم و نیز مدت زمانی که صحنه را از لحاظ دیداری از دست ندهیم باید تناسبی باشد.

گاه بازیگر ما را بمباران اطلاعاتی میکند خصوصا وقتی تند صحبت کند...

وقتی فیلم دوبله میشه ما دو حس را درگیر میکنیم: درک صحنه از طریق دیدن و شنیدن گفتگو

در زمان زیرنویس، شنیدن وجود داره چون حس را منتقل میکنه، دیدن وجود داره و نباید از دست بدیم، خواندن و درک آن هم اضافه میشه.

نظر شخصی منه، شاید علمی نباشه،

میشه تا اونجایی که ممکنه از ضمیر استفاده نکنیم...

- دارم میبینمش....

بجای

- من دارم میبینمش...

یا حذف آواهایی چون:

آخ، آه، ممممم و ...

و نیز جملاتی که ترجمه آنها بسیار ساده هستند مثلا جمله Be Careful دیگه ترجمه نمیخواد... بذاریم بیننده از صحنه لذت ببره و حتی حذف سلام و خداحافظی ها...