هارولد لوید از آدم های نازنین تاریخ سینماست.

شاید با تماشای برخی فیلم هایش حوصله آدم سر برود اما خودش آدم نازنینی است . مخصوصا  این روزها , که با رگباری از فیلم های فوق اکشن , شلوغ و با پیام های گنده و پیچیده فلسفی مواجه هستیم , تماشای دوباره فیلم های سرراست و ساده او حکم نوعی آرامش بخش را دارد. در شخصیت کودک وارش , سادگی و صمیمیت خاصی است که مشابه کمتری دارد. معجون عجیبی است. اگر سادگی شخصیت های لورل هاردی و زیرکی چارلی چاپلین را ترکیب کنیم چیزی شبیه هارولد لوید به دست می آید ! حال آن چهره معصوم را با صدای متین و زیبای ناصر طهماسب ترکیب کنید تا همه چیز تکمیل شود.

خب حالا چه شد که این شب سرد زمستانی یاد این فسیل سینمای صامت و نخستین های ناطق افتادیم ؟  تقصیر جیمز باند بود که گویندگان و دوبلورهای فیلم پنجه گربه را اینجا معرفی کرده بود و ما را به یاد یکی از بهترین نقش هایی که این بازیگر دوست داشتنی بازی کرده بود انداخت. شاید جدی ترین و خشن ترین کاراکتر سینماییش در این سکانس بود. آنجا که در نقش رئیس و شهردار قاطع یک شهر , دستور دارد تمام تبهکاران شهر را در یک زیرزمین جمع کنند و یکی یکی گردن بزنند. دیدن سرهای بریده که روی سینه مرده ها می گذاشتند و از جلو مجرمان رد می کردند در کودکی برای ما واقعا ترسناک بود. ( البته نه به اندازه بریدن سر مفتش در سلمانی توسط شعبان استخوانی در هزاردستان )

این سکانس خاطره انگیز را در زیر تماشا کنید:

تیکه هایی از فیلم پنجه گربه 1934

...