من،  شورلت کامارو، این روزگار و اون روزگار...

بنده بر عکس اکثر آقایان، زیاد علاقه ای به اتومبیل نداشته و ندارم و حداکثر شناختم از آن به رانندگی های اجباری جهت انجام امور خانواده بر می گردد و شناخت انواع اتومبیل (اگر به پشت خودرو جهت خواندن نام کارخانه ی سازنده آن دسترسی نباشد) برای من محدود می شود به پراید و پیکان و ماشین شاسی بلند و چقدر این ماشین قشنگه!!! (که شامل پراید و پیکان نمی شوند!)(سوای کمپانیهای گردن کلفتی که اسم آنها را هر بچه ی 5-6 ساله ای هم شنیده : فراری، لامبورگینی، بی ام و  و ...)

اما این وسط اتفاق جالبی هم افتاد : مرعوب شدن یک کودک سه و نیم ساله توسط یک خودروی معظم : شورلت کاماروی کبیر ...

سال پنجاه وهشت ، اولین تابستان بعد از انقلاب...

پدر از زمان جوانی عاشق ماشین بود و تا جایی که وسع خونواده اجازه می داد، از هیچ کوششی جهت تنوع بخشیدن به خودروهایش فروگذار نمی کرد : ژیان مهاری(که اولین ماشینش بود با سان روفِ!!! برزنتی اش)، پیکان جوانان ، پیکان دولوکس و بالاخره شورلت ایران (مدل 2500).حقیقتش تا این موقع، بنده به واسطه سنم، تفاوت بین این ماشینها را نه می فهمیدم و نه احساس می کردم.اما ناگهان بعد از پدیده ی شورلت ایران (که هنوز که هنوز هست، پدر آنرا بهترین اتومبیلش می داند) ، عالیجناب کامارو وارد زندگی ما شد:خدایا چه ابهتی!، چه قد کشیده ای، چه قوسهای قشنگی (به قول دوایی نازنین: هزار سال طول کشید که کاربرد آیرودینامیک انحناها رو یاد گرفتیم)،چه رنگی، چه لاستیکای غولی! چه صندلیای خوشکلی، کولرم که داره! وای ضبطم داره!!!

(اینا دیدگاه یه بچه ی سه سال و نیمه هست).بعدا فهمیدم که سیستم ضبط ماشین دقیقا مشابه ویدیوهای وی اچ اسی بود که نوار ویدیو رابصورت کشویی داخل دستگاه قرار می داد.تا آخرین نسل نوارهای کاست، همچین سیستم ضبط صوتی را  روی هیچ خودرویی ندیدم.

خلاصه منِ کامارو ندیده عاشق این ماشین شدم، هنوز که هنوزه بعضی رفت و آمدها با این خودرو در محله های بالاشهر اون زمان کرمان (که شامل خیابان استقلال و میدان آزادی کنونی میشه) را خاطرم هست.در عالم بچگی عشق می کردم با ماشینمون و احساس غرور عجیبی هم داشتم.چند تا خرید خیلی جالب و خاطره انگیز با این ماشین هنوز توی ذهنم هست : آلبوم شش تایی آموزش زبان انگلیسی که توسط ب.ی.ب.ی.س.ی با چه کیفیت و بسته بندی زیبایی روانه ی بازار شده بود. نسخه ی اصل انگلیسی با نام : کالینگ آل بیگینرز...، یه کاست به اسم شبکه صفر که اسم یه مجموعه ی پر طرفدار زمان شاهی بود و با اینکه انقلاب شده بود، هنوز این کاستها در بازار موجود بود.عکس پشت نوارهم تصویر حسن خیاط باشی بازیگر نقش مهندس بیلی بود که مدیر این شبکه بود.یه بارم به یه دراگ استور (داروخانه ی کنونی) مراجعه کردیم و از آن یه نوار و کتاب قصه ی کودکان مربوط به انتشارات بیتا (که اگر اشتباه نکنم بعضی کارهاشو هایدی گرامی در سایت به اشتراک گذاشته اند) خریداری کردیم به اسم پیتر و گرگ (که چند سال پیش دیدم کارتونش هم همون وقتا تولید شده...(دراگ استورها اون زمان وسایل کودک هم عرضه می کردند.))

با شروع جنگ و قطع روابط با امریکا، لوازم یدکی خودروهای آمریکایی کمیاب و بسیار گران شد و بابا علیرغم علاقه اش به اتومبیل، خاصه از نوع آمریکایی اش، مرحله به مرحله با این اتومبیلها وداع کرد : کامارو رو فروخت و بعد از آن بیوک و شورلت نوا خرید و فروش کرد و بعد از آن دوباره به پیکان نقل مکان کرد! و دیگر تا همین امروز، هیچ ماشینی مارا دلشیفته نکرد، مگر آن کاماروی خوشگل و عزیز که عکسش را هم در پستم قرار داده ام. ( که به تایید پدر، با ماشین ما مو نمیزند)

باورم نمیشد چیزی از آن دوران به خاطرم بیاید، اما اتفاق افتاد و بازهم یک یادش به خیر و یک حسرت دوباره از گذشته ی تمام شده و رفته...

تقدیم با احترام : حمید هامون

یا حق ...

پ.ن. : این پست با تمام کاستی هایش، تقدیم می گردد به تمام دوستان گذشته باز کافه خاصه دوستان ارجمندم دزیره ی گرامی (که بسیار از بازگشت ایشان به کافه خرسندم)، همچنین باعث و بانی این تاپیک عزیز، پیرمرد نازنین که امیدوارم هر چه سریعتر مجددا در کافه زیارتشان کنم...