جو گیلیس : ساختمان مانند یک فیل عظیم سفید بود.

از آن نوع خانه هایی که ستاره های سینمایی دهه 20 می ساختن.

خانه ای که مورد بی توجهی قرار بگیره منظره ی غم انگیزی پیدا میکنه .

***

همین یه سکانس دو نکته ی عالی داشت ، یکی نورپردازی بی نظیری که ساختمون به اون قشنگی رو به زیبایی هر چه تمام تر تیره و تار و ماتم زده نشون داد .

یکی متن دیالوگی که از زبان جو گیلیس گفته میشد که بسیار عمیق بود و ساختمان در اینجا نمادی از خود نرما دزموند بود که نمونه ای از صد ها یا هزاران ستاره ای در جهان که دیگه نوری ندارن و تو تاریکی محض فرو رفتند و کسی از اونها خبر نداره.