من تقریبا دوسالی میشه که به صورت حرفه ای تر فیلم نگاه میکنم . تا قبل از اون فیلم های زیادی از تی وی و یا برای سرگرمی از این و اون می گرفتم و نگاه می کردم و شاید اگه اون روز که فیلم نقاب ( فیلم ایرانی با بازی امین حیایی و پارسا پیروز فر) رو نمی دیدم که خیلی راجب فیلم کازابلانکا با آب و تاب تعریف میکردند و به نوعی خود فیلم هم تحت تاثیر عشق خالص ریک و الزا بود ، و بعد هم با کنجکاوی فیلم کازابلانکا رو نمیدیدم ، امروز اینقدر علاقمند به پیگیری سینما اون هم از نوع خالص و با ارزش کلاسیکش نبودم.

درواقع دوفیلم بودن که من رو به شدت به سینما علاقمند کردند ، یکی فیلم کازابلانکا بود که منو به سینمای کلاسیک علاقمند کرد و دیگری فیلم پدر خوانده بود که دومی من رو عاشق کل سینما کرد.

از اون روز تا به حال به طور مداوم فیلم های صامت ، ناطق کلاسیک و جدید تر رو دنبال میکنم . از کریستوفر نولان فیلم میبینم از برگمان ، از کوروساوا ، کوبریک ، اسپیلبرگ و ایناریتو و تورناتوره و ...و... ولی هر کدوم از این فیلم های بعد از دهه هشتاد رو که میبینم معمولا تا چند روز فیلم نگاه نمی کنم ، تا وقتی که دوباره حس فیلم دیدن در من بوجود بیاد .

ولی جالبه که هر وقت فیلمی بین سال های دهه سی تا 60 میبینم اینقدر به دلم نشسته که بلافاصله بعد از یه استراحت کوچولو فورا یه فیلم دیگه نگاه میکنم و همچنان لذت میبرم .

فیلم های کلاسیک واقعا فیلم های دلبرانه هالیووده و بازیگرانش چه زن و چه مرد هنرمند واقعی سینما بودند . شما یه نگاهی به داستان فیلم هاشون بندازید . در عین جذابیت برای دنبال کردن تا انتها ، فاقد پیچیدگی های غیر قابل فهم داستان های امروزین و خیلی راحت و زیبا شما رو برای حدود دو ساعت فارق از زندگی های روزمره می بره به یک دنیای زیبا که از بودن در اون سیر نمی شید .تا به امروز حتی یک فیلم از کلاسیک ندیدم مگه این که حال من رو خوب کرده باشه و امید های زندگیم رو بیشتر کرده باشه .

البته که اون داستان ها قصه ان و واقعی نیستن که بخوایم بر اساس اون ها واقعیات زندگی خودمون رو پیش بینی کنیم ولی یه چیزی تو دلمون دوست داره اون ها رو واقعی بدونه و با اون فیلم های سرشار از احساس ارتباط برقرار کنه .

نمی دونم شاید چون داستانشون شبیه واقعیت نیستند می تونن ما رو از این دنیای فاقد احساس بیرون ببرن و مثل یک خواب شیرین کودکانه ذهن و روح ما رو پاک و معطر و سبک کنند و دوباره با یک انرژی مضاعف ما رو بیدار کنند .

ممنونم هیچکاک عزیزم ، جناب بیلی وایلدر دوست داشتنی و هاوارد هاکس هنرمند و فرانک کاپرا و بقیه فیلمسازانی که بهترین خاطرات سینمایی رو برای همیشه تو دل علاقمندان به سینما ثبت کردن