فارغ از اینکه زبان فارسی در گذشته چگونه بوده است و الان چگونه است، می خواهم یکی از اعجازهای گویش های قدیمی این زبان را که اخیرا کشف کرده ام بیان کنم...

با این مقدمه شروع می کنم که در گذشته، بنا به مسائلی از بردن نام کوچک خانم ها در جمع خودداری می کرده اند... برای همین برای صدا زدن همسر خود از الفاظ دیگری استفاده می کرده اند... یک شکل رایج آن، خطاب کردن با استفاده نام فرزند اول بوده است، مثلا اگر فرزند بزرگ شما نامش علی بوده است به همسر خود می گویید «مادر علی»

البته شکل های دیگه ای هم هست. مثلا من یک عمو دارم که به زنش میگه حسن!! هر چی هم بهش میگیم اینجوری ضایع تره، به گوشش فرو نمیره!

در مکالمات روزمره مشاهده می شود که بعضا نام بچه ها را نیز از روی والدین صدا می زنند، مثلا پسر فلانی...

حالا وقتی این موضوع ترکیب می شود با نکته قبلی، اتفاق بامزه ای می افتد. مثلا اخیرا از دایی خود شنیدم:

پسر مادر احمد!

در حالی که منظور دایی بنده، خود همین احمد بود و به جای اینکه به او بگوید احمد، لقمه را دور سرش می چرخاند و می گفت پسر مادر احمد!!!

اما اعجاز از این جا شروع می شود...

روزی صحبت از یک فردی به نام علی شد. علی پسر زری مادر علی!!!

و من فکر می کردم که این از همین قاعده استفاده می کند. اینکه:

زری، مادر علی است...

و به همین دلیل به او می گویند زری مادر علی

پس علی می شود:

علی پسر زری مادر علی!

می دونم یک کم پیچیده شد... هر کس متوجه نشده دستش رو بگیره بالا تا دوباره توضیح بدم!

نکته عجیب ماجرا اینجاست:

که این دو تا علی با هم یکی نیستند و یکی دایی اون یکی است!!!!!!!!!!!

اما چگونه:

فرض کنید شخصی بوده است که 2 فرزند داشته است. به نام های علی و زری

خب به این شخص می گویند مادر علی.

حالا زری که دختر این شخص است می شود زری مادر علی... یعنی اون زری که مال مادر علی است.

از قضا این زری هم یک پسری به نام علی دارد...

خب این علی دوم می شود: علی پسر زری مادر علی!!!

به همین سادگی!