با تشکر از جناب سروان رنو برای این بخش جدید،

زبان ابزاریست برای ارتباط بین ما انسانها.

بله متاسفانه زبان ما دارای واژه هایی تازه ای شده که تا همین ده بیست سال پیش بیان نمیشد. گویی زبان ما نیز همانند ساختار شهرها بشدت و به تندی درحال دگرگونیست.

اما باید از خود شروع کرد و رواج داد. اینکه زبانی بتواند واژه هایی را بپذیرد به نظر برخی از زبان شناسان از قوت زبان میباشد. مثلا واژه بانک که واژه ایست وارداتی. آیا باید این واژه را که خود خانواده ای بپا کرده مانند بانکدار، بانکداری، بانکی و ... ازبین برد؟

اگر از قبل بانک داشته بودیم شاید. اما بانک وارد شد. مانند بسیار واژه های دیگر.

اما ابداع کردن یک واژه برای منظور یا مفهومی که قبلا واژه ای مورد استفاده قرار میگرفته از نظر من شایسته نیست.

مثلا در دهه پنجاه و شصت، واژه کپی استفاده میشد. کپی وارد زبان شده بود از سالها قبل از آن.

اما اکنون گاه بجای کپی از واژه عجیب ریختن استفاده میشود!!!

چون مدرس هستم بشدت به شاگردانم وقتی از این واژه استفاده میکنند (بجای کپی) برخورد میکنم.

ریختن از کجا آمده؟؟

تا یاد دارم اولین گروه های آموزش دیده کامپیوتر چه دانشگاه چه غیر دانشگاه از این واژه استفاده نمیکردند. من ریشه به دنیا آمدن این واژه را در بازار یافته ام. افرادی که آموزش آکادمیک نداشته و خود برای راحتی بیان از واژه ریختن استفاده کرده اند و متاسفانه مسری شده.

ریختن فعلیست برای منظور دیگر. پیامد ریختن، خالی شدن یا کم شدن است.

فاجعه: شخصی در خارج کشور عکاسی کرد. حافظه دوربینش پر شد. به یک مغازه عکاسی رفت. و بجای واژه Copy یا Transfer جهت فایلهای دوربین از واژه Pour استفاده کرد!!! نتیجه: گیج شدن صاحب مغازه.

به واژه عجیب توجه کنید. هم خانواده های آن: عجب! عجایب، تعجب، اعجاب و ...

حالا به واژه خفن توجه کنید!

فعلا عرضی ندارم.