فیلم سرچشمه اثر آقا آرنوفسکی

موسیقی متن تمام فیلم های آرنوفسکی کار کلینت منسل است. تقریبا تنها کارهای شاخص منسل هم همین 6 آهنگی است که برای آرنوفسکی ساخته است. از دیگر کارهای او می توان به موسیقی متن فیلم های قطعا/شاید و استوکر اشاره کرد.

تمام این 6 موسیقی به تبعیت از این 6 فیلم تم غمگینی دارد که پرچم دار آنها موسیقی متن فیلم مرثیه ای برای یک رویاست که من اولین بار در برنامه هزار راه نرفته آن را شنیدم.

فیلم 96 دقیقه ای سرچشمه 6 سال بعد از فیلم قبلی آرنوفسکی ساخته شده است. البته او در این بازه فیلم نامه فیلم Below را (با بازی اولیوا ویلیامز خودمان) نوشته است. [فکر می کنم متاسفانه این فیلم زیرنویس نشده است. اگر کسی از دوبله یا زیرنویس این فیلم خبر دارد خوشحال میشم بشنوم...]

موسیقی متن فیلم سرچشمه عمدتا از یک ملودی کوتاه و تکرارشونده تشکیل شده است. چیزی که به خوبی حس درماندگی فیلم را منتقل می کند.

http://s1.picofile.com/file/8124355876/F...http://s1.picofile.com/file/8124355876/First_Sno

چیز دیگری که به انتقال حس بد موجود در فیلم کمک می کند دیدن چهره کلینت منسل است که انرژی منفی در آن موج می زند!

به بهانه موسیقی تاثیرگذار این فیلم کمی درباره سرچشمه می نویسم البته خود فیلم بسیار عمیق تر و پرمغز تر است و این نوشتار صرفا من باب تجدید خاطرات است...

داستان سرچشمه، داستان درماندگی است...

درماندگی موازی دو نفر - درماندگی متوالی دو نفر

داستان فیلم درمورد زنی است به نام ایزی (با بازی ریچل وایس) که به خاطر یک تومور در حال مرگ است. شوهر او تامی (با بازی هیو جکمن) پزشکی است که در حال تحقیق برای یافتن راه درمان این تومور است...

ایزی باور دارد که مرگ او نزدیک است و برای همین تنها توقعی که از تامی دارد این است که روزهای آخر را در کنار او سپری کند. کمی راجع به مرگ با او صحبت کند، با هم ستاره ای در حال مرگ را تماشا کنند و برف اول زمستان را از دست ندهند...

اما تامی به یافتن راه حل نزدیک است. می خواهد با تلاش بسیار ایزی را از مرگ نجات دهد و او را در زندگی خود حفظ کند تا مجبور نباشد سال های آینده برف اول زمستان را تنها ببیند...

البته نمی توان تامی را خودخواه دانست چون می داند که چه می کند. او واقعا می تواند این بیماری را درمان کند. او کسی نیست که به محض پیچیده شدن شرایط شکست را قبول کند.

تمومش کن!

این صدای ایزی است که مرتبا در گوش تامی می پیچد که این خودخواهی خودش را تمام کند...

ایزی که اواخر عمرش را می گذراند و نتوانسته تامی را به همراهی راضی کند از روی درماندگی دست به قلم می شود و کتابی می نویسد. و مطابق انتظار کتابی راجع به افسانه های قدیمی مایاها می نویسد. کتابی که نشانگر حسرت های ایزی است...

او خودش را به شکل یک ملکه تصور کرده است و شوهرش را به شکل سربازش. اما یک سرباز گوش به فرمان...

دشمن این ملکه سرزمین های او را غصب کرده و او را تضعیف کرده است و این سرباز به جنگ این دشمن رفته است ولی ملکه او را از این جنگ فرا می خواند و به دنبال یافتن درخت زندگی می فرستد.

البته ایزی فصل آخر داستان را نمی نویسد تا بعد از مرگش تامی آن را تکمیل کند. ایزی مرگش را باور دارد. (از روی ناچاری) عقیده مایاها را قبول کرده است که بعد از مرگ دوباره در ستاره مردگان متولد خواهد شد و زندگی جاودانه خواهد داشت...

تمومش کن!

این صدای ایزی است که مرتبا در گوش تامی می پیچد که داستان او را تمام کند...

و بالاخره ایزی می میرد. درست در لحظه ای که خبر موفقیت آمیز بودن تحقیقات می رسد. و حسرت بزرگ تامی. که آن همه تلاش ناگهان تبدیل به حماقت می شود. تبدیل به خودخواهی.

تامی در مراسم ختم ایزی بیشتر از اینکه ناراحت باشد عصبانی است. عصبانی از دست حماقت های خودش. به خانه می رود و از فرط ناراحتی با قلمی که ایزی به او داده است شروع می کند به خالکوبی کردن جای حلقه ازدواجش که در جریان تحقیقات گم کرده بود تا عشقش را جاودانه کند.

اینجاست که نوبت درماندگی تامی می رسد. دست به قلم می شود و حسرت های خودش را می نویسد.

اینکه در مسیر یافتن درخت جاودانگی زخم برمی دارد و وقتی به درخت می رسد طمع می کند و از آن برای التیام زخم خودش استفاده می کند و اول خودش از شیره درخت می خورد و جاودانه می شود.

در ادامه تصورات خودش را می نویسد از آینده. چون نگاهش همیشه به آینده بوده است.

از اینکه هزاران سال گذشته است و او هنوز زنده است و هنوز حلقه هایی دور دستش خالکوبی می کند به نشان از همسرش... هنوز خاطرات همسرش جلو چشمانش می آید و عذاب می کشد.

او در حبابی به سمت ستاره مردگان می رود اما تنهاست...

تمومش کن!

این صدای ایزی است که در گوش تامی می پیچد که غم و اندوه را تمام کند.

اما تامی حسرت تک تک لحظات را می خورد. به یاد ایزی که می گفت از تک تک لحظات لذت می برد. که می گفت من همین الان کنار تو هستم.

حسرت لحظاتی که صرف ساختن دارو برای درمان تومور کرد...

حسرت برف اولی که در آن همراه ایزی نشد...

تمومش کن!

این صدای ایزی است که در گوش تامی می پیچد که پروژه اش را تمام کند. که دارو را بسازد.

و تامی مشغول ساختن دارو می شود تا بقیه را کمی جاودانه تر کند...

و به ناچار مجبور است عقیده مایاها را قبول کند که وقتی می میرد دوباره در ستاره مردگان متولد می شود و با ایزی زندگی ابدی خواهند داشت.