دیروز دو اثر از گروه شیدا گرفتم و چند بار گوش کردم. "یادواره عارف قزوینی" و " ای عاشقان".

هماهنگی دقیق سازها و دوری از هر گونه شلوغ بازی که گاهی گوش را آزار میدهد در آثار به روشنی مشهود بود. موسیقی ایرانی دقیق و طریف است لذا صدابرداری درست را میطلبد ولی در اصل این هماهنگی اصلی بین اعضای گروه است که اینچنین کارهای دقیق و البته زیبا را بوجود می آورد.

تکنوازیهای استاد لطفی نیاز به تعریف ندارند. گروه از افراد جوان بی ادعا تشکیل شده.

البته جر این هم انتظاری نمیتوان داشت چرا که شاگردی کردن پیش استاد بزرگی چون لطفی خود به خود التزام اخلاقی و رفتار به دور از تکبر را می افریند. مشکلات اخلاقی ای که دامن خیلی از هنرمندان امروزی را گرفته.

کسی که میخواهد به موسیقی ملی ایرانی گوش دهد برای شلوغ کردن محیطش به آن گوش نمیدهد چرا که این نقش به عهده دیگر موسیقی های موجود است.

اما به نظر میرسد که گروهی (که کم هم نیستند) مشکل رکود در موسیقی ایرانی را در شلوغ سازی بیشتر آهنگها و  سطحی تر کردن آن میبینند. کارهایی که استقبال دنباله داری را در پی نداشته است.

در این باره بیشتر خواهم گفت.