اين پسر كله كدو با قيافه بانمك و موهاي سيخ سيخ از كارتونايي بود كه دوستش داشتم.

اينكه چرا كارتون الفي اتكينز با وجود ريتم بيحال و داستاناي آبكيش واسه ما جذاب بود، هنوزم كه هنوزه برام معماست! شايد يكي از دليلاي مهمش پدر الفي بود.

اين بابا با قيافه مهربون و اخلاق ملايم و صداي گرم مرحوم غزنوي در تمام شرايط كاملا با باباهاي دهه ي شصتي و بي اعصاب ما فرق ميكرد و به هيچ وجه عصباني نميشد. حتي يه فحش كوچولو هم نميداد، چه برسه به كشيده و كمربند و هلكوپتري و تيپا!

 شايدم دنياي كوچيك و آروم و بي دغدغه ي الفي واسه ما بچه هاي جنگ و آژير و ترس، پناهگاهي بود براي فرار از بمباران و تخريب دوره ي سخت و پر از اضطراب كودكي ...