(۱۳۹۳/۸/۹ عصر ۱۱:۳۹)اسپونز نوشته شده:  

کسی اطلاعات کاملی در مورد سریال «سمک عیار» دارد؟  و آیا نسخه ای از سریال برای خرید یا دانلود موجود می باشد؟

اولین سریال رنگی تلویزیون در اوایل دهه 50 سمک عیار بود در 26 قسمت به کارگردانی آقایان واروژ کریم مسیحی و محمدرضا اصلانی و باربد طاهری. بازیگران سریال در نقشهای اصلی عبارت بودند از مرحومان خسروشکیبائی ، فیروز بهجت محمدی ، حسین کسبیان ، هادی اسلامی ، مهری مهرنیا ، فرهاد خانمحمدی و همچنین ولی شیراندامی ، جمشید گرگین ، حسین محجوب ، مستانه جزایری و ... بعدها در سال 64 فیلم دیگری با عنوان عیاران و طراران هم توسط سعید نادری و با بازی مصطفی طاری ، حسن بلور ، محمود فاطمی و فرهاد محبت هم ساخته شد. هردو فیلم و سریال به روایت مردانگیها و عیاریهای مردان مرد در تاریخ و فرهنگ این مرز و بودم می پرداختند. سریال سمک عیار روایتی آزادگونه از رمان سه جلدی سمک عیار نوشته فرامرز بن خداداد بر اساس روایتهای شخصی بنام صدقه ابوالقاسم است. بعدها کتاب سمک عیار در 5 جلد توسط پرویز ناتل خانلری منتشر شد

(۱۳۹۳/۶/۱۱ صبح ۱۰:۱۱)فیلیپ ژربیه نوشته شده:  

دوستان . قدیما سریالی پخش میشد بنام شاه شکار. درباره سید جمال الدین اسد آبادی که نقششو آقای فخر الدین صدیق شریف بازی میکرد. میرزا رضا کرمانی رو هم اگر اشتباه نکنم حسین آقای محجوب. آهنگ پایانیش خیلی قشنگ بود..

 

پس از انقلاب و بفاصله 5  سال سه سریال روی آنتن سیما رفت.سریال اول شاه دزد به کارگردانی احمد نجیب زاده در سال 1358بود. سریال بعدی شاه شکار به کارگردانی سعید نیکپور در سال 1359 بود و سومین ، سریال طبل توخالی باز هم به کارگردانی احمد نجیب زاده در سال 1362 بود. دو سریال شاه دزد و طبل توخالی به نوعی بشکل طنز به شاه ، بازگشت او و افرادی که از حامیان شاه بودند می پرداختند که بازیهای مسلط گروه تئاتری مرحومان رضا کرم رضائی (با تکیه کلام : آخخخخ قلب عطابکی) ،کیومرث ملک مطیعی ، منوچهر حامدی و حتی حسین پناهی سریالهای دیدنی بودند. سریال شاه شکار اما یک داستان تاریخی (یعنی ترور ناصر الدین شاه توسط میرزا رضای کرمانی ) را روایت میکرد که همچون کار بعدی نیکپور مملو از دیالوگ بود . چیزی که بعدها در سریالهای تاریخی ایرانی هم باب شد و از سریال سلطان صاحبقران مرحوم حاتمی بیادگار مانده بود. (نمیدانم چرا با یادآوری این سریالها بیاد تله تئاتر حصار در حصار کار محسن مخملباف افتادم که در همان زمان بارها و بارها بمناسبت سالگرد پیروزی انقلاب پخش میشد و روایت دو زندانی بود که حتی با باز شدن درب زندانها - به علت عادت به اسارت - دوست نداشتند از پشت میله ها بیرون بیایند.. آنچنانکه یکی از آنها آنقدر پشت سلول باز! ماند تا از شدت گرسنگی جان به جان آفرین تسلیم کرد)

برخی از دوستان در مورد سریال پایتخت از من نظر خواسته بودند.... در مورد این سریال حرف برای گفتن زیاد دارم و آنرا به فرصتی مناسب موکول میکنیم. لیکن ذکر چند نکته لازم است... این سریال که بهتر بود بجای پایتخت به سریال خانواده تغییر نام می یافت در واقع براساس احترام به خانواده (از همسر و فرزند بگیرید تا پدر بزرگ و بستگان) قوام یافته است. چیزی که اینروزها یک هجو در سریالهای آبکی شبکه های ماهواره ای که براساس خیانت هرکدام از اعضای خانواده به دیگری مطرح میشود محسوب میگردد. اینروزها دیگر کسی حوصله طنز مستقیم برمبنای شوخیهای مرسوم را ندارد (چیزی که بن مایه کارهای کسانی چون مهران مدیری محسوب میشود). مردم ترجیح میدهند طنز را در قالب مباحث جدی ببینند و بشوند  نه در قالب هجویاتی که سرتاسر طنز و لودگی و هجو و شوخی است.پایتخت نمونه موفق از این ژانر است....

نکته اینجاست که اگر تنابنده (بعنوان نویسنده و بازیگر و در اصل ستون فقرات این سریال) به روزمرگی بیفتد این سریال از رونق خواهد افتاد. روایت ساده یک زندگی نمیتواند یک فیلم باشد. فیلم باید لبریز از تعلیقها  و ناگفته های زندگی هم باشد. تنابنده اگر میخواهد این سریال را بشکلی موفق تر ادامه دهد باید داستان را هربار بشکلی غریب تر و بی ارتباط با سریهای قبل ادامه دهد. بعنوان مثال میتواند همین خانواده را برای زیارت به عتبات عالیات عراق بفرستند که در آنجا به اسارت گروه داعش درآیند و نحوه فرار آنها از بند میتواند به نوعی بینندگان را در تعلیق و هیجان نگه دارد... وگرنه پرداختن به روال عادی زندگی آدمها با روایت ساده مشکلات روزمره سریال را دچار تکرار مکررات خواهد کرد