به نام خدا

خیلی به دنبال دیدنش بودم. فکر می کردم چیزی شبیه به ((لیلی با من است)) باشد. اما اشتباه می کردم . در حد ((اخراجی ها)) هم نبود چه برسد به ((لیلی با من است)). البته من ساحت مقدس ((لیلی با من است)) را به ((اخراجی ها)) آلوده نمی کنم. بگذریم !

گویا ((ضد گلوله)) برنده 2 سیمرغ بلورین نیز شده است. برای من که این چیزها اصلا مهم نیست. از آنجایی که فیلم را فقط تفریح و سرگرمی نمیدانم، این قصه شلم شوربای ((ضد گلوله)) بیشتر شبیه به یک جوک بی مزه بود.

البته با تمام مسخره بازیهایش یک چیز داشت. آنهم اینکه شهادت مطاعی نیست که به هر بی سر و پایی بدهند.

قصه از این قرار است :

یک فروشنده محصولات مستهجن ، سرطان می گیرد و برای اینکه نام نیکی از او بماند و قبل از اینکه به مرگ طببیعی (حاصل از بیماری سرطان) بمیرد تصمیم میگیرد تا به جبهه برود بلکه شهید شود و پایان عمرش با رستگاری ختم شود. با مشکلات زیاد به منطقه جنگی می رود و هر چه می کند تا تیری بخورد و شهید شود ، نمی شود ، حتی خواب میبیند که هاتفی به او نوید رستگاری میدهد ولی بدون هیچ دلیل مشخصی دست آخر جنگ تمام می شود و به شهر بر می گردد و جالب آنکه آن بیماری نیز او را نمی کشد و باز هم به همان شغل شریف گذشته اش ادامه می دهد.

اتفاقات جبهه و دوستان وی که شهید می شوند اثر چندانی در منش و تفکرات او ایجاد نمی کنند . حتی شما دو رکعت نماز در طول فیلم از او نمی بینید. آدم های درون جبهه برای بیننده فیلم غریبه هستند . شخصیت پردازی درستی از ایشان در طول فیلم مشاهده نمی شود. معلوم نیست تفکرات آنها چگونه است و برای چه به جنگ آمده اند.

خلاصه فیلمی است ابتر. بی معنی و بی هدف. پوچ و سرکاری.

شاید تنها چیزی که بتوانی به زور از آن بفهمی این است که هر کسی که جبهه رفته و برگشته لزوما آدم خوبی نیست. ولی کارگردان اصلا نتوانسته این را درست توضیح دهد و حال آنکه همین موضوع به ظاهر ساده ، هزار و یک دلیل و پیچ و خم دارد .

البته خودم هم از فیلم های ایرانی خیلی توقع ندارم . فیلم سازی ماها هم یک کاری است شبیه به اکثر کارهای دیگرمان .