در ابتدا حکایتی مناسب حال سروان و اهل حلقه اش نقل می کنم:

گویند هیزم شکنی بود که روزی در کوهستان گرفتار خرسی می شود. با خرس در می آویزد و خرس وی را بر زمین می زند. او بیهوش می شود امّا خرس می پندارد که مرده است و از آنجا که خرس مردار را بیشتر می پسندد، او را رها می کند تا روزی دیگر او را بخورد.

مرد بر می خیزد امّا از دو گوش معزول می گردد. کینۀ خرس در دلش می نشیند و هر جا که خلقی را در حین صحبت می دیده، چون سخنانشان را نمی شنیده، به ایشان می گفته:" اگر خرس را می گوئید، بد جانوری است."

حال حکایت امروز ماست. فرزندم! متفقین و دوستان هفتادسال پیش، امروز در هم ریخته اند، چرا که 

از میان رفته رایش و گشتاپو/ هیتلر و اس اس و سپاه آلمانا

امّا در مورد بازی خوردن پیرمرد باید بگویم که:

تا نباشد چیزکی والژان نگوید چیزها

پسرم جناب سروان! اگر دقت می کردی می دیدی که این دست راست غایبت، مرد آتش افروز کافه، ژان والژان بود که اوّلین بار این عکس را از تو منتشر کرد. پس بدان که دشمنانت بیخ گوش تو رسیده اند امّا تو ای داروغۀ کُپُل در خواب غفلتی

و امّا پیش قاضی و معلّق بازی؟! نزد بشّار
من بکردم سفارشت سروان/ورنه از قهر او نبردی جان

در مورد آن عکس کذایی،پر واضح است این پیرمرد سیاه سوخته و ته دیگ و دودکش، با شمایل بنده که اصولاً آنتی اسموک و ضدّ دود هستم، هیچ سنخیتی ندارد و توسّل به چنین حیلۀ سخیفی تنها بر کوس رسوایی مدّعیان می زند.