(۱۳۸۸/۱۲/۸ عصر ۱۱:۲۴)رامین_جلیلوند نوشته شده:  

در خاتمه ( نقل قول از سهیل نازنین) غلامعلی افشاريه زمانی گفت در موقع دوبله اين سريال با ارزش نارنجيها از موويلا دور می نشست گويی که شکمش مانعی است بين خودش و ميز دوبله تا احساس نزديکی با گروهبان گارسيا کند. يادش به خير و روحش شاد.

با كسب اجازه از محضر رامين خان عزيز:
بيشتر به جهت تكميل مرقومه حضرتعالي جسارت ميكنم: (اگر اشتباه نكنم، اين مطلب متعلق به سهيل عزيز بود)

نارنجيها آنچنان استادانه و از اعماق وجود در شخصيت گروهبان گارسيا فرو مي رود كه به جرات مي توان گفت يكي از كم نظيرترين شخصيتهاي تاريخ دوبله در اين سريال شكل مي گيرد . صداي نارنجيها تطابق عجيبي با هيكل نخراشيده و تنومند گارسيا پيدا ميكند چنانكه تصور صدائي ديگر غير از صداي نارنجيها بجاي كالوين(يا با نام كامل: ويمبرلي كالوين گودمن) غيرممكن به نظر مي رسد.
پرویز نارنجیها، توکتو هم بود . مجموعه ای مستند که به زندگی یک اسکیمو می پرداخت، از شکار، خانه سازی و تهیه لباس .... صدا با فراز و فرود زندگی آن پیرمرد همرنگ بود و از دیدن آنهمه برف و یخ، نه تنها نمی لرزیدی که دلت می خواست ایگلویی بسازی و برف را تجربه کنی ! حیف که این صدا خاموش شد ...

نارنجيها سرنوشت غم انگيزي داشت در اوايل دهه 70 بر اثر سكته مغزي صدايش را از دست داد. خسروشاهي تعريف مي كرد: به مدقالچي كه در آن زمان در آلمان ساكن بود زنگ زدم و حكايت نارنجيها را برايش گفتم و مدقالچي زد زير گريه و گفت : پس براي هميشه سكوت؟

يادي از سريال زورو كرديم و پسنديده نيست از غلامعلي افشاريه يادي نكنيم كه در اين سريال بجاي مرحوم گاي ويليامز (با نام اصي: آرماندو كاتالانو) در 39+39+4=82 قسمت (بدون جرح و تعديل و در پيش از انقلاب و در سه سري به ترتيبي كه ذكر شد) صحبت كردند و آنچه بعد از انقلاب نمايش داده شد عمدتا به چهل و چند قسمت محدود گشت...

غلامعلی افشاریه در خاطره ای از دوبله زورو می گوید که مرحوم نارنجیها با کمی فاصله از میز می نشست.یک بار از او پرسیدم که دلیل این کار چیست؟ و او در پاسخ گفته است که می خواهم هنگام گویندگی احساس کنم مثل گارسیا شکم دارم! ... روحش شاد!