حقیقتش من همیشه کارتون (کارتون اصیل و دستی نه ازین کامپیوتریای زیراکسی بی بته!) رو به نمایشای عروسکی و خمیری و لاستیکی و چوبی و سه بعدی و اینها ترجیح دادم، اما همونطور که تو هر قانونی تبصره ای هست، تو هر اصلی هم استثنائاتی وجود داره. مثلا سریال عروسکی «افسانه ی سه برادر» یا انیمیشن استاب موشنی «پر قو» (که درستش «پرهای درنا» ست) جزو بهترین و جذاب ترین و خواستنی ترین برنامه های بچگی من بوده و هست و حتی اگه قرار به انتخاب باشه شاید بتونم اینا رو یه رج بالاتر از کارتونای خدایی مثل سیندرلا، رابین هود ، سندباد و تن تن قرار بدم.

حالا که خوب فکرشو میکنم میبینم چیزی که باعث میشد ما یه کارتون یا انیمیشن عروسکی یا کلا هر برنامه ای رو بیشتر دوست داشته باشیم- سوای جلوه های بصری و دوبله های قوی و خاطره و این حرفها- وجود یک داستان درست و حسابی و جذاب پشت اونها بوده. داستانهایی که باعث میشد  تخیل ما بچه ها بکار بیفته و خودمون رو درگیر ماجرا کنیم و با شخصیتهاش همذات پنداری.

حقیقتش هیچ زمانی از تولیدات وطنی مملکت گل و بلبل در زمینه ی کارتون چیز دندون گیری عاید بچه ها نشده و تقریبا همه ی نسل های قدیم و جدید این بخش از حافظه رو دربست به تولیدات فرنگی واگذار کرده اند. البته کاملا حق دارند، چون کارتونهای ایرانی یا به قصد فرو کردن پیام اخلاقی- اجتماعی - مذهبی- سیاسی به کله ی بچه ها درست میشدند یا نشون دادن فرهنگ غنی و اصیل ایرانی به مدد مینیاتور و قالی و تخت جمشید و این قبیل چیزها ... که اصلا واسه ذهنای حساس بچه ها که در درجه اول دنبال لذت بردن و به عالم رویا رفتن از دریچه ی تخیل هست، قابل هضم نبوده و نیست و نخواهد بود. تازه اگرهم گهگاه یه داستان یا سوژه ی خوب رو به دست میگرفتند ، اینقدر بدفرم و بی کیفیت درستش میکردند که بچه ناخودآگاه رم میکرد!!

اما توی زمینه ی کارای عروسکی اوضاع یه نمه بهتر بود و با مدد از آدمهای باتجربه و هنرمندی که توی این زمینه سالها فعالیت داشتند و استفاده از صداگذاری مناسب و داستانهای جذاب و دوست داشتنی یه سری کارهای خوب و به یادموندنی درست شد که برامون خاطره شدند. نمونه هاش هم زیادند مثل حسن و خانوم حنا، مدرسه موشها، نخودی، قلی و مادربزرگ، شتر و روباه (اسمش یاد نیست همونی که روباهه هی میگفت: شَترجان!) و خونه مادربزرگه و خیلی های دیگه

در زمینه کارای استاپ موشن یا تک فریم هم چند مورد کار خوب مثل نگهبان چشمه، داستانهای برگرفته از مثنوی (داستان مرد و عزرائیل) و افسانه ماردوش انجام شد که یکی از خوبها بنظر من «قصه های بازار» بود که حول و حوش سال 75 از تلویزیون پخش شد.

از قیافه های وحشتناک و کج و کوله شخصیتها که بگذریم ، سه تا چیز باعث موفقیت این انیمیشن شد. اول یه داستان خوب و بقول بهرام شفیع اُست وقرصدار که باعث شد بچه ها ماجرا رو دنبال کنند. دوم اضافه کردن تیکه های بانمک در لابلای قصه که خیلی به جذابیت داستان کمک میکرد. ( تیکه هایی که طوطی به ملت توی بازار مینداخت. مثلا به قصاب که خیلی چاق بود میگفت : یه خورده به خودت برس، شدی پوست و استخوون! یا استفاده از لفظ «حمّال» که خیلی قشنگ اداش میکرد   و بخاطر بدآموزی نمیگفت : برادر زحمتکش بار آور!!! )

سوم و مهمتر از همه اینکه کارگردان بچه ها رو بچه فرض نکرده و دیالوگها رو اصولی و بامنظور نوشته بود و از آوردن اسمهای مسخره و عبارات بچگانه و بی سروته که انگار یه عقب مونده ی ذهنی ادا کرده، خودداری کرده بود. بلایی که امروز گریبانگیر تقریبا تمام برنامه سازها و مجریان مملکت ما شده و با بچه ها مثل آدمهای احمق صحبت میکنند....

قسمت سوم این اپیزود هم داستان جذابی داشت و منو یاد قسمت دره الماس سندباد مینداخت. دیگه داستانشو نمیگم چون این انیمیشن خیلی قدیمی نیست و همتون چندباری نیگاش کردین.

به امید ساخته شدن هرچه بیشتر کارهای خوبی ازین دست....