ضمن تشکر از دوست محترم چند نکته را عرض می کنم:

1- همانطور که قبلا هم گفته شده تشکر کردن یک اختیار است . یعنی هیچکس نمی تواند کس دیگری را مجبور به تشکر کردن یا نکردن کند و این موضوع به سلیقه طرف بر می گردد. خودم را مثال می زنم . به شخصه برای زدن دکمه تشکر دو نکته برای من مطرح است: آن پست جدید و غیر تکراری و غیرکپی باشد و چیز تازه ای را به من بیاموزد و دیگری اینکه موافق عقاید من باشد. دیگر نام کاربر و جدید یا قدیمی بودن کاربر برای من مهم نیست. کاری ندارم که آن کاربر با من دوست است یا (خدای نکرده) نارفیق. برای مثال من از دوبله سالیان اخیر متنفرم و مخالف عقاید منست. این سلیقه من است و کسی نمی تواند مرا مجبور کند طور دیگری عمل کنم. به همین منوال سایر دوستان هم هرکدام سلیقه ای دارند و عقیده ای. اجازه دهیم هرکس به سلیقه خود عمل کند.

2- البته قبول دارم که خصلت انسانها طوریست که به هر حال وقتی ببینند کاربری از نوشته های دیگران تشکر نمی کند می رنجند و روی قضاوت های بعدیشان تاثیر می گذارد. شاید خود من هم از این بابت از کسانی رنجیده باشم اما سعی می کنم این مسایل روی قضاوت هایم تاثیر نگذارد و هر نوشته را بی توجه به نام کاربر نویسنده آن مورد توجه قرار دهم . گاهی موفق بوده ام و گاهی هم خیر. اما مسلما یک کاربر خوش اخلاق و اجتماعی روی دیگران تاثیر مثبت می گذارد و خواه ناخواه توجه مثبت دیگران را به خود جلب میکند. برعکس یک کاربر هرچقدر هم نوشته هایش زیبا و مفید باشد اما وقتی شخصیت سمپاتی نباشد دیگران هم ناخودآگاه توجه کمتری به او می کنند.

3- البته در مورد کاربرهایی که تازه وارد هستند کمی طول می کشد تا اعتماد دیگران را بدست آورند و تجربه هم ثابت کرده بسیاری از کاربران تازه وارد بوده اند که در ابتدا سعی کردند با فریبکاری و ظاهرسازی دل دیگران را بدست بیاورند اما بعد از مدتی دستشان رو شده و از در پشتی کافه فرار کرده اند!

4- کلا جامعه ما نسبت به سال های فبل نامهربان تر شده است. تنش ها و درگیری های کلامی و بدنی در سطوح مختلف جامعه زیاد شده است. مردم همدلی کمتری نسبت به هم نشان می دهند. لجوج تر و کم تحمل تر شده اند. بحث های اخیری که در شبکه های اجتماعی در مورد سلیقه موسیقیایی مردم پیش آمده ثابت می کند که تا چه حد خوی فاشیستی در بعضی از ماها قوی است. یا بحثی که در مورد تسلیت گفتن یا نگفتن برخی سلبریتی ها پیش آمده است. متاسفانه چند سالیست که بی اخلاقی و بداخلاقی در سطح جامعه رو به افزایش گذاشته است و جامعه شناسان و روشنفکران ما به جای ارائه راه حل کلا صورت مسئله را پاک می کنند. روشنفکری چون ژان ژاک روسو کل جامعه فرانسه متحول می کند اما روشنفکران ما روزبروز بیشتر از مردم فاصله می گیرند. امیدوارم که لااقل در این کافه دوستی ها جای کدورت ها و کینه ها را بگیرد و کافه به دوران اوج خود برگردد.