یکی از تکان دهنده ترین سکانس های پایانی ، مربوط به فیلم مه (فرانک دارابانت) است. دارابانت این فیلم را از داستانی از استفن کینگ نویسنده پرآوازه ژانر وحشت اقتباس کرده است ، اما شاید خود کینگ هم از چنین پایانی در فیلم دارابانت متحیر و غافلگیر شده است. پایان داستان در کتاب استفن کینگ به نوعی پایان باز است و او تصور خواننده را آزاد می گذارد که بیندیشد آن 5 نفر نجات یافته اند یا طعمه موجودات مرموز داخل مه شده اند. اما در فیلم ، دارابانت بیرحم تر از نویسنده کتاب است! در 5 دقیقه پایانی فیلم مه ، 5 نفر (دیوید درایتون و پسر کوچکش بیلی ، آماندا ، خانم ریپلر و هاوارد جانسون) سوار خودرویی می شوند که تنها به اندازه 90 مایل سوخت دارد. به این امید که با طی این مسافت از مه خارج شوند. اما اینطور نمی شود.سوخت ماشین تمام می شود و خودرو داخل جنگل متوقف می شود.

مسافران نومید به دنبال راهی برای فرار هستند اما گریزراهی نیست. به ناچار تصمیم سختی می گیرند . دیوید هفت تیر آماندا را که تنها 4 فشنگ در گردونه آن است به دست می گیرد و به سمت پسرش می گیرد. در آخرین لحظه پسرک چشمانش را باز میکند و با وحشت به پدرش نگاه می کند. در نمایی بیرون از اتوموبیل صدای شلیک چهار گلوله شنیده می شود.

دیوید کار سخت را انجام داده است اما برای خودش گلوله ای نمانده است. از خودرو پیاده می شود به این امید که توسط موجودات وحشتناک داخل مه کشته و بلعیده شود.

اما چه می بیند؟ در دوردست غرشی شنیده می شود اما این غرش صدای هیولاها نیست بلکه صدای موتور یک تانک است که به او نزدیک می شود. ارتش آمریکا وارد عمل شده و هیولاها را نابود می کنند و مردم را نجات می دهند. اما دیوید ... به مرگ بیهوده پسرش و دوستانش می اندیشد. خشمگین و مستاصل فریادی جگرخراش سر می دهد و فیلم به پایان می رسد.

فرانک دارابانت در پس این پایان تلخ دنبال نتیجه ای اخلاقی است. اینکه تا آخرین لحظه نباید نومید شد. نباید تصمیم عجولانه گرفت. باید برای زنده ماندن جنگید . کاری که دیوید با همه شجاعت و زیرکی اش از پس آن برنیامد.

فیلم مه در پس داستان ترسناک و هیولاییش درسهای فراوانی برای زنده ها دارد که البته نوشتن درباره آن از عهده منتقد آگاه و مطلعی بر می آید.