هر کافه ای یکسری مشتریان خاص خودش را دارد مشتریانی که آنقدر جَلد آشیان گرمش شده اند که به هردلیلی از مامن خود دل نمیکنند. اما جالب این است که اینها برای سایر مشتریان در دراز مدت جزئی از لوازم کافه میشوند مثل یک فنجان قهوه ترک، یک چای دبش قند پهلو، یک قاب آنتیک چشم نواز بر دیوارآجری  و... مثل هرچیزی که شما خواننده عزیز در یک تریای دنج میجویید، اینهابه مشتریان رهگذر انرژی مضاعف میبخشند...اینها دیگران را اهلی میکنند...

وقتی شازده کوچولو از روباه پرسید اهلی کردن یعنی چه؟ روباه پاسخ داد: "اهلی کردن چیز بسیار فراموش شده‌ای است یعنی  ایجادعلاقه کردن.»

دو جمله دیگر هم از زبان روباه داستان شازده کوچولو بگویم:

"اگه آدم گذاشت اهلیش کنن بفهمی نفهمی خودش رو به این خطر انداخته که کارش به گریه کردن بکشه"

"انسان‌ها این حقیقت را فراموش کرده‌اند، اما تو نباید فراموشش کنی. تو تا زنده‌ای نسبت به چیزی که اهلی کرده‌ای مسئولی!"

میخواهم یادی از دوکافه نشین عزیز کنم که گرمابخش محفل بودند خیلی ها با مطالب این گرامیان اهل کافه کلاسیک شدند واز دانششان بهره جستند اما مدتی است کم پیدایند البته دربخش گمشدگان(که اصلا از تیتر این بخش خوشم نمیآید) قبلا به اسامی این عزیزان اشاره شده است اما خبری نشد و پاسخگویی هم نبود. باخود گفتم شاید اینجا در قهوه خانه مشتری صاحبدلی سراغی از ایشان داشته باشد و تنها همین بس که ما را بشارت دهد که دو دوست ارزشمند و فرزانه مان سلامت و شادمانند، جنابان "سم اسپید و  آشیل"و فبها المراد که خودشان این نوید را بدهند.

یک ترانه پاپ باصدای آقای مجید رضا به نام "کافه" هست که من آن را بایاد کافه کلاسیک خیلی گوش میدهم. درابتدای آن میخواند:

اینجا یه کافه بازه...که روشنه چراغش

با قهوه های تلخ و...نسکافه های داغش

یه میزِ گردِ چوبی...یه جاسیگارِ خسته

یه پیرمرد خوش تیپ...رو صندلی نشسته

...

راستی پیرمرد کافه ما از صندلیش پاشد و کجا رفت؟ جاش سبز...به این امید که بزودی برگرده