یکی از دوست داشتنی ترین نقش های پل نیومن در فیلمی از جرج روی هیل: The Sting محصول 1973 و یکی از موفقترین زوج های سینما متشکل از او و جانی هوکر با بازی رابرت ردفورد که با دوبله شوخ و شنگش لذتی وصف ناپذیر پس از دیدنش به تماشاگر دست می دهد. از آن دست فیلم ها که همچنان پس از یک روز کسل کننده کاری می تواند حال و هوایمان را عوض کند.

پس از یک قاپ زنی موفق توسط جانی و شریک سیاه پوستش لوتر کولمن که استادش هم هست، لوتر اعلام بازنشستگی می کند و جانی را برای ادامه تحصیلات نزد استاد خودش می فرستد: تو شیکاگو یه دوست قدیمی دارم اسمش هنری گوندورفه، می خوام تو بری سراغ اون، مردی خبره تر از اون وجود نداره اون هر چی باید یاد بگیری یادت می ده. تا اینجا گوندورف به بیننده یک تبهکار سطح بالا معرفی شده است، یک استاد خبره اما در سکانس معرفی اصلی همه چیز فرو می ریزد. جانی به یک شهر بازی می رود و زنی که صاحب آنجاست و در واقع به گوندورف پناه داده است جانی را به اتاق او می فرستد. جانی با یک اتاق به هم ریخته روبرو می شود و یک تخت خالی و صدای خروپفی که معلوم نیست از کجاست.

او هنری را خمار از مستی دیشب افتاده بین دیوار و تخت پیدا می کند: هنری گوندورف بزرگو باش. جانی او را در وان آب می اندازد تا به هوش بیاید. و به این ترتیب یکی از دوست داشتنی ترین کلاه برداران و تبهکاران تاریخ سینما معرفی می شود: خوب کردی اومدی اینجا اما پیداس خیلی خامی!

مایکل مان در مخمصه (Heat 1995) در سکانسی که نیل مک کالی (رابرت دونیرو) برای جمع کردن گروهش به سراغ یک آشنای قدیمی سیاه پوست که در یک رستوران کار می کند می رود و او فقط با یک اشاره چشم نیل و گفتن جوابت چیه؟ آره یا نه؟ همین الان! کارش را رها می کند و به دنبال او می رود، به زعم من ادای دینی به نیش داشته است.

سکانسی که هنری گوندورف دارد گروهش را جمع می کند و به سراغ یک صندوق دار می رود و تنها با یک پوزخند و دست زدن به بینی اش طرف را قانع می کند کارش را رها کند.