دکتر ژیواگو

                                                                       کارگردان : دیوید لین

                                               با بازی : عمرشریف ، جولی کریستی ، جرالدین چاپلین

                                               اقتباس از اثری به همین نام نوشته بوریس پاسترناک

                                                                    محصول : 1965

امروز فیلم دکتر ژیواگو را تماشا کردم اثری که در مجموع آنقدر کشش و جذابیت دارد که بتواند تماشاگر را برای مدتی طولانی میخکوب نگه دارد ! اما این اثر به رغم زیبایی های بصری و بازی قوی بازیگرانش فاقد سکانسی طلایی ست که برای همیشه در آرشیو ذهن مخاطب جا خوش کند !

به اعتقاد من بعضی فیلمها مثل فیلم مذکور واقعا آثار شاخصی هستند و در این کوچکترین تردیدی نیست اما فاقد سکانسی تکان دهنده اند که در یادها بماند . کارگردانهایی مثل هیچکاک ، تورناتوره ،برگمان ،پولانسکی ،کوروساوا ... در خلق سکانسهای طلایی تبحر خاصی دارند. شاید لازم به این ارجاع دادن نباشد اما احتمالا در جهت شفاف سازی موضوع مورد بحث مفید خواهد بود .

برای مثال "سکانس قتل در حمام"  از فیلم روانی

"سکانس ب و س ه های حذف شده " از فیلم سینما پارادیزو

 "سکانس کتک خوردن ملنا " از فیلم ملنا ، که البته به اعتقاد بنده این فیلم دست کم دارای چهار سکانس بی نظیر است و شخصا گمان میکنم تورناتوره استعداد عجیبی در خلق چنین سکانسهای ماندگاری دارد.

"سکانس پایانی فیلم محله چینی ها " که با بهره گیری بی مانند از صداها آن را برای همیشه در ذهن ثبت میکند !

اما در فیلم دکتر ژیواگو اثری از چنین سکانسهای طلایی نیست ! البته به شخصه از دو سکانس بیشتر لذت بردم که به رغم زیباییشان در حد و اندازه سکانسهای مزبور نمیتوانند باشند و آن یکی "سکانس  خاک سپاری مادر ژیواگو" ست و دیگری "مرگ خود ژیواگو "!

در این فیلم البته بازی جرالدین و عمر شریف را بسیار پسندیدم . موسیقی فیلم را هم میتوان به عنوان اثری مستقل ستود و بارها بدان گوش سپرد .

 نقش کاماروفسکی به شدت برایم تهوع آور بود علی الخصوص بازیگرش ! که همین نشان دهنده موفقیت وی در خلق این کاراکتر است. ضمن اینکه این نقش منفی از آن دست نقشهایی نیست که آنقدر مخاطب را جذب کند که گاه آن را هم پای قهرمان فیلم بلکه هم بیشتر دوست بدارد. کاماروفسکی یک کاراکتر منفی نفرت انگیز است !

تهیه کننده این فیلم هم جناب کارلو پونتی است کسی که یکی از بزرگترین ستارگان تاریخ سینما یعنی سوفیا لورن را کشف کرد .

در هر حال تماشای این فیلم برای من لذت بخش بود و من دیدن آن را به دوستان علاقه مند به سینما و دوستان علاقه مند به فرهنگ و ادبیات روسی توصیه میکنم . در آخر دیالوگی از فیلم :

                       اگر مردم عاشق شعر  باشند

                       عاشق شعرا هم خواهند شد

           و هیچ ملتی به اندازه روسها عاشق شعر نیست

                                           با درود 

                                                        هانا اشمیت